پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۳۸ مطلب با موضوع «محله و مدرسه» ثبت شده است

یه زمانی بود که فربد هنوز ایران بود، هر روز با هم از دبیرستان برمی‌گشتیم خونه، بستنی می‌خوردیم و صحبت می‌کردیم؛ از همون قدیما بابای فربد توی محله سلمونی داشت؛ فربد هر روز می‌رفت اون جا، کیفشو می‌انداخت گوشه مغازه، با باباش سلام‌علیکی می‌کرد و کف مغازه رو طی می‌کشید. حالا که فربد رفته خارج، هرازچندگاهی با رفقا جمع می‌شیم و به بهونه‌های مختلف سر می‌زنیم به باباش؛ موهاش کاملن سفید شده، هنوز روزنامه و مجله می‌خونه و هنوز عشق بحثای سیاسیه؛ به تئوری هم داره که همیشه آخر همه بحثای سیاسی مطرح می‌کنه: «اگه این جا دستت به جایی بند نباشه و اهل کلاه گذاشتن سر کسی نباشی، بهترین کار اینه که بری از ایران... بد که نمی‌گم علی آقا؟» خوش‌حاله که اون ورِ آب به فربد داره خوش می‌گذره ولی فک کنم خیلی دلش واسه‌ش تنگ شده: هر کی واسه اصلاح می‌ره پیشش شبیه فربد می‌شه؛ فرقی نمی‌کنه چی بهش بگیم، موهامونو یه جوری اصلاح می‌کنه که شبیه فربد بشیم. فربد موهای صاف و پرپشت داشت. اون موقعی که یکی از رفقامون که موهای فرفری داشت، وارد آرایشگاه بابای فربد شد و شبیه فربد از آرایشگاه بیرون اومد فهمیدیم که قضیه داره جدی می‌شه.

... تلفن رو برداشتم تا شماره‌ای بگیرم، اما هیچ کس رو نداشتم. دفترچه تلفن من پر از اسم‌های جورواجوره، اما وقتی دنبال کسی می‌گردم تا بتونم چند کلمه‌ای باهاش حرف بزنم، می‌بینم که به صورت مفتضحانه‌ای هیچ کس رو ندارم و اون اعدادی که جلوی اسم‌ها نوشته شده، مثل اعدادی که روی یه چک بی‌محل نوشته شده باشه، بی‌ارزش و مسخره‌س. 

 قهوه سرد آقای نویسنده (۲۰۱۶)


امیدوارم خوب و سلامت باشی مرتضا. توی دبیرستان، به خاطر قد بلندت، همیشه آخرین میزای کلاس بودی و با من زیاد فاصله داشتی. بدون موالات، هر چی به ذهنم برسه می‌نویسم، ببخشید که این نامه هیچ وقت به دستت نمی‌رسه.

تو خوش‌تیپ و خوش‌قیافه هستی، هر وقت می‌بینمت یاد ادوارد نورتون می‌افتم. لباس‌های خوب بپوش و از قد بلند و اندام متناسبی که داری لذت ببر. تکلیفت رو با زگیلی که روی صورتته مشخص کن؛ یا از شرش خلاص شو یا دست از مخفی کردنش توی عکسا بردار و موقع سلفی گرفتن صورتتو کج‌وکوله و یه‌وری نکن. در کل شرمندگی هیچ وقت فایده‌ای نداره و فقط بهت آسیب می‌رسونه. چرا باید به خاطر این که چند سال پشت کنکور موندی که تلاش کنی پزشکی قبول شی و دست آخر نشد و حساب‌داری خوندی شرمنده باشی؟

حالا که فارغ‌التحصیل شدی و سربازی هم تموم شد، هر وقت تونستی مسافرت برو؛ اول جاهای نزدیک‌تر، بعد جاهای دورتر. توی دوره‌ای که زندگی می‌کنیم، سفر کردن، خالص‌ترین تجربه‌ایه که یه آدم می‌تونه داشته باشه. اگه به هر دلیلی توی مسافرت نبودی، کتاب بخون. نه این که همین جوری تند و تند کتاب بخونی... بخشی از کتاب شو... بخشی از دنیای نویسنده... در واقع کتاب وسیله‌ایه برای آشنا شدن با دنیای آدمای دیگه‌ای که از ما دور هستن یا توی زمان دیگه‌ای زندگی می‌کردن؛ این طوریه که کتاب خوندن هم خودش یه جور مسافرته.

جاودانگی افسانه‌س، دنیای واقعی همه چیز رو از بین می‌بره: وسایلی که داری، خاطرات قشنگت و تلخ‌تر از همه، اعضای خونواده‌ت. از یه جایی به بعد، هر سالی که از زندگی‌ت بگذره تنهاتر می‌شی. فکرتو مشغول به دست آوردن چیزها و آدم‌های بی‌ارزش نکن. خیلی‌ها بهت می‌گن که تنها بودن خوب نیست؛ البته نه این قدر زُمُخت که من الان گفتم، یه طوری قشنگ‌تر می‌گن: «تمام معنای زندگی شریک شدن و رابطه داشتن است. در تنهایی که بگذرانید انگار واقعن زندگی نکرده‌اید. اگر کسی نباشد که خود را در آینه او ببینید، انگار وجودتان متوقف شده است...»؛ خب واقعن هم تنهایی چیز خوبی نیست. تنهایی مثل یه چاه عمیق می‌مونه، یه خلأ بی‌انتها؛ اما مرتضا، گاهی بعد از بودن و ارتباط برقرار کردن با یه نفر می‌فهمی که تنهاتر شدی و آروم آروم احساس می‌کنی با هیچ کس جور نیستی، احساس می‌کنی شبیه انسان‌های دیگه نیستی و یه روزی به اعجاب ثروت پی می‌بری: اگه فقیر و بی‌پول باشی آدما ازت فرار می‌کنن و اگه ثروتمند و توانا باشی خودت از آدما فرار می‌کنی.... مرتضا جان! می‌دونم که توی اینستاگرام سه کا فالور داری و پست‌هات هزار تا لایک می‌خوره، اما بین من و تو یه نقطه مشترک قدرتمند وجود داره: هر دو احساس تنهایی می‌کنیم. هر دو حس می‌کنیم یه چیزی که وجود نداره، داره خفه‌مون می‌کنه. من آدم درون‌گرایی هستم و تنهایی رو تحمل می‌کنم؛ تنهایی فیلم دیدن، تنهایی رستوران رفتن و تنهایی کار کردن. به نظرم تنهایی، با همه زجری که همراهش هست، مزایای خودشو داره. بنویس مرتضا. می‌دونم تو آدم جمع‌دوستی هستی... تنهایی برای تو چه حسی داره؟


سینا از همه نظر آدم آرومیه: آروم صحبت می‌کنه، آروم حرکت می‌کنه، شمرده شمرده حرف می‌زنه و تلاش می‌کنه که همه کلمات رو درست تلفظ کنه؛ از پیش‌دانشگاهی با هم‌دیگه رفیق شدیم؛ خوش اخلاق و مؤدبه و اگه ازت خوشش بیاد، زیاد باهات شوخی می‌کنه؛ از بچگی توی قنادی پدرش کار کرده و بلده که چه‌طوری شیرینی‌های خوش‌مزه‌ درست کنه؛ از بعد از پیش‌دانشگاهی، هر چند هفته یه بار همدیگه رو می‌بینیم، توی پاتوق عجیب و غریبش: چای‌خونه عموحسن، کنار اتوبان آزادگان؛ جای داغونیه و کثافت از همه جاش بالا می‌ره؛ داخلش که ده دقیقه هم نمی‌شه نشست، اما عموحسن چند تا میز و صندلی بیرون گذاشته که سینا توی گرما و سرما، توی بهار و تابستون و توی برف و بارون، فلاسک چایش رو از خونه بیاره و بشینه اون جا تا شیرینی‌هایی که درست کرده رو بخوره و به راننده‌های تریلی و کامیون تعارف کنه و درباره خوردنی‌های شهرای مختلف باهاشون صحبت کنه و بگوبخند راه بندازه؛ چایی که درست می‌کنه طعم تندی داره؛ هیچ وقت بهم نمی‌گه چی توش ریخته؛ وقتی می‌خوریش سرت سنگین می‌شه و بدنت داغ می‌کنه، ولی لعنتی خیلی خوشمزه درستش می‌کنه؛ شایدم از همین راننده‌های تریلی زهرماری می‌گیره می‌ریزه توش، بعید نیست... با خنده ازش می‌پرسم: «آخه چی داره این خراب‌شده که بی‌خیالش نمی‌شی سینا؟» می‌خواد جواب بده که تریلی پشت سرمون روشن می‌شه. هم‌زمان با شروع شدن سروصدای تریلی، سینا سیگارشو روشن می‌کنه، برمی‌گرده و برای راننده تریلی که داره براش بوق می‌زنه، دست تکون می‌ده و با لبخندِ کاریزماتیکش، آروم جواب می‌ده: «چرا که نه علی‌جون؟ نزدیکه... غذاهاش ارزونه... آدمای باحالی رفت و آمد می‌کنن... اتفاقای زیادی می‌افته... ماشینای سنگین میان و می‌رن... این طوری نگاش نکن، بین راننده‌ها خیلی جای معروفیه... کلی کتاب خوندم این جا... عموحسنم که خیلی مهربونه، کاری نداره به کارم...» یه بارم بهش گفتم با این ریش و موی بلند و مشکی تو، بایدم عموحسن باهات مهربون باشه (البته بعدن به خاطر سربازی کچل کرد و عموحسن همچنان باهاش مهربون بود).

بیشتر درباره سینما و کتاب حرف می‌زنیم و گاهی درباره اوضاع سیاسی و اقتصادی جامعه و خلاصه دری‌وریای این طوری؛ گاهی این قدر کند و آهسته حرف می‌زنه که وقتی وسط جمله می‌رسه، انتهای جمله رو حدس می‌زنم و طوری که بشنوه زمزمه می‌کنم؛ وقتی من صحبت می‌کنم اون از توی فلاسکِ مشکوکش برامون چایی می‌ریزه و تا وقتی که حرفام تموم شه سیگار می‌کشه؛ بهش می‌گم ببینم نکنه موادی چیزی می‌ریزی تو این فلاسکه که مزه‌ش این طوری می‌شه؟ چشماشو درشت می‌کنه، سرشو می‌گیره پایین و آروم آروم می‌خنده.