پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۱۳ مطلب با موضوع «درس و دانشگاه» ثبت شده است

بِگبی: یه کاری هست که باید امشب انجام بدم، بعدش دیگه می‌رم؛ به هر حال احتمالن تا یه مدت زیادی همدیگه رو نمی‌بینیم؛ واسه همین با خودم فکر کردم بیام یه سر بهت بزنم... با خودم فکر کردم بیام یه سر بهت بزنم و بهت بگم که موفق باشی پسرم! همین.... یه خُرده واسه من سخته... می‌دونی... وقتی من یه پسر به سن و سال تو بودم این چیزا نبود... این رشته‌ای که تو توش درس می‌خونی، مدیریت هتل‌داری، ما هیچ وقت از این چرت و پرتا نداشتیم. ولی خب به هر حال دنیا تغییر می‌کنه مگه نه؟ حتا اگه ما تغییر نکنیم، دنیا تغییر می‌کنه؛ پس مراقب خودت باش پسرم؛ پدرِ من یه دائم‌الخمر پیر بود و من پدرِ تو هستم؛ تو باید از ما دو تا بهتر باشی!

رگ‌یابی ۲ (۲۰۱۷)



سکوی مترو شلوغه، وسط شهر. مطمئن نیستم آدما برای انجام دادن چه کاری این همه عجله دارن، ولی شایدم درستش همینه که عجله کنی که کارات زودتر تموم بشه و بتونی شب، در کنار خونواده با خیال راحت بشینی پای برنامه‌ها و سریالای تلویزیون و ماهواره. شایدم درستش همینه که عجله کنی. اما من که عجله ندارم؛ پس می‌تونم روی سکو بشینم، پشت سرم رو به دیوار سکو تکیه بدم، چشمام رو ببندم، دستم رو از کنار لبه کتم بالا بیارم و روی دکمه هندزفری فشار بدم تا یه موسیقی مرموز توی گوشم بکوبه، صدای آمبیِنت از بین بره و خودم شروع کنم به جذاب‌ترین کار دنیا: فکر کردن به آدما.

روی چمنای محوطه نمایشگاه بین‌المللی نشسته بودیم و کباب ترکی می‌خوردیم که گفت: «علی! به نظرت دخترای هم‌دوره‌ایمون بیشتر از من خوششون میاد یا از تو؟» به نظرم سؤال مسخره‌ای بود؛ از طرفی ساندویچش رو خیلی سریع می‌خورد و در نتیجه منم تندتند می‌جویدم و گاز می‌زدم؛ دوباره گفت: «در کل به نظرم از من بیشتر از پسرای دیگه خوششون میاد...» این قدیمی‌ترین چیزیه که از حمید یادمه؛ آدم آرومی بود، سرشار از محبت و عاطفه و پُرحرف و مغرور بود؛ اول از یکی دیگه خوشش میومد، اما عجله کرد و با سارا وارد رابطه شد؛ هر دو تاشون تُپل‌ومُپل و کوتاه‌قد بودن؛ بعد حمید عاشق سارا شد، اما سارا با یه پسر سال‌بالایی هم رابطه جدی داشت. یه روز حمید که ماجرا رو فهمیده بود، دست منو گرفت و کشون‌کشون به سمت یکی از آتلیه‌های تنگ و تاریک دانشکده برد؛ وارد آتلیه که شدم دیدم سارا هم اون‌جا داخل آتلیه، روی یکی از میزای پهن آتلیه نشسته منتظر ما. چراغ‌های آتلیه خاموش بود و باریکه‌های نور از پنجره‌های کوچیک، تیکه تیکه موزاییکای آتلیه رو روشن کرده بود. حمید و سارا چند لحظه به هم خیره شدن؛ سارا به حمید تشر زد که مسخره‌بازی رو تموم کنه و زود حرفشو بزنه. حمید به من اشاره کرد و شروع کرد به صحبت کردن؛ حرفایی که زد به نظرم مسخره بود؛ حرف مهمی نبود؛ چیزی که واسه من مهم بود، حالت خاصی از شرایط فضا بود که من توش قرار گرفته بودم: ذرات خیلی ریز گرد و غبار، زیر پرتوهای نور، سفید و خاکستری شده بودن و می‌رقصیدن و سه تا پرسوناژ تاریک و غلیظ توی قاب... من اون جا چی‌کار می‌کردم؟ 

بعدش روی چمن‌های پارک دانشجو نشسته بودیم، وسط شهر. حمید اشک می‌ریخت؛ بعدش دیگه اشک نریخت و به یه جایی پشت سر من خیره شد؛ سارا و دوست‌پسر جدیدش، که متوجه حضور ما نبودن، نشسته بودن روی نیمکتی که پشت سر من بود و با هم می‌خندیدن؛ بعد حمید به صورت پسره ضربه می‌زد... ضربه‌های محکم... پسره چیزی نمی‌گفت ولی سارا داد می‌زد؛ بعدتر حمید رفت کالیفرنیا و دیگه برنگشت.

نرگس آدم متفاوتی بود؛ به گمونم فقط به خاطر این از همدیگه خوشمون میومد که با همدیگه خوب حرف می زدیم و خوب به حرف همدیگه گوش می دادیم، وگرنه این طوری نبود که از نظر اخلاقی خیلی شبیه همدیگه باشیم؛ می تونستم باهاش درباره چیزایی حرف بزنم که با خیلیای دیگه نمی تونستم؛ آدم شفافی بود احساسات و عقایدشو راحت ابراز می کرد؛ خیالت راحت بود چیزی که داره بهت می گه دقیقن همون چیزیه که ته دلشه؛ از همکلاسی های دوره کارشناسی‌مون بود و با دوستش، فاطمه و دوست من، امیر، یه اکیپ چهارنفره دوستانه بودیم که هر وقت حوصله کلاس ها رو نداشتیم آویزون کافه های انقلاب و ولی‌عصر بودیم. کافه هایی که تاریک تر بودن رو بیشتر دوست داشتیم و با این که سیگاری نبودیم، طرف‌دار کافه هایی بودیم که به مشتریاشون اجازه سیگار کشیدن می دادن. از همون اول با همدیگه شرط کرده بودیم که هر کسی باید پول چیزی که می خوره رو خودش حساب کنه که یادمه به نظر من خیلی مسخره بود و خیلی سر این موضوع بحث داشتیم؛ موضوعات دیگه ای که معمولن درباره شون توی کافه صحبت می کردیم شامل این موارد بودن: قراره بعد از این که درسمون تموم شد چی‌کار کنیم یا چی‌کاره بشیم، نحوه لباس پوشیدن آدما همین طوری خوبه یا باید یه جور دیگه باشه و در نهایت، با این بلایی که شبکه های اجتماعی داره سرمون میاره چی گار کنیم (اون موقع فیس بوک تازه مد شده بود بین بچه ها).

اگه نرگس رو توی خیابون یا دانشگاه می دیدی فکر می کردی اتفاقن خیلی هم متفاوت نیست و خیلی هم معمولیه: معمولی لباس می پوشید و سر کلاس ها هم یه دانشجوی معمولی بود با نمرات معمولی، اما کافی بود چند دقیقه باهاش صحبت کنی تا ببینی چقدر با آدم های دیگه متفاوته... حالا بگذریم.... بعد از دوره کارشناسی ازدواج کرد و دیگه ادامه تحصیل نداد؛ وقتی ازدواج کرد تصمیم گرفت که از صفر تا صدِ محیط داخل خونه ای که خریده بودن رو طراحی و دکوراسیون کنه؛ همه چیز رو خودش طراحی کرده بود و به طرح جزیی ترین فضاهای خونه، مثل طاقچه‌ی حمام و کشوهای آشپزخونه هم فکر کرده بود؛ وقتی همه چیزهایی که طراحی کرده بود اجرا شدن، از اون ها با دقت عکاسی کرد (اون موقع اینستاگرام تازه مد شده بود بین بچه ها) و عکس های ویرایش شده رو توی اینستاگرامش پست کرد؛ صفحه اینستاگرام یکی از مجله های معتبر ایرانی در زمینه دکوراسیون که عکس ها رو دیده بود و خوشش اومده بود، باهاش تماس گرفت و کارشناسش رو برای تهیه گزارش و عکاسی به خونه نرگس فرستاد؛ مطلبی که توی اون مجله چاپ شد، باعث شد که خواننده های مشتاق، برای مشاوره طراحی داخلی و دکوراسیون با نرگس تماس بگیرن و در ازای پرداخت هزینه ای، از راهنمایی و طراحی نرگس برای دکور کردن خونه استفاده کن؛ همین ماجرا باعث شده که سر نرگس تا همین الان که من دارم درباره ش می نویسم شلوغ باشه و کار و بارش هم خدا رو شکر، سکه باشه.

احتمالن چون از شوهرش خیلی خوشگلتر بود و همه هم اینو می دونستن، به خودش این اجازه رو می داد که جلوی غریبه و آشنا اون طوری با شوهرش برخورد کنه؛ مدرکشو که از اون دانشگاه جادوغ آباد گرفت دیگه خدا رو بنده نبود... بعدم رفت تو کار نتوورک مارکتینگ و از فروش تی‌بگ و دمنوش و هزار تا کوفت و زهرمار دیگه به دانشجوهای خوابگاهی تهران این قدر پول به جیب زد که دیگه شوهرشو قاطی آدما حساب نمی کرد؛ اسمش رها بود و ـ همه می دونستن ـ خیلی از شوهرش خوشگلتر بود؛ عاقبت از بند اون ازدواج هم رها شد البته.