پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۹ مطلب با موضوع «درس و دانشگاه» ثبت شده است

نرگس آدم متفاوتی بود؛ به گمونم فقط به خاطر این از همدیگه خوشمون میومد که با همدیگه خوب حرف می زدیم و خوب به حرف همدیگه گوش می دادیم، وگرنه این طوری نبود که از نظر اخلاقی خیلی شبیه همدیگه باشیم؛ می تونستم باهاش درباره چیزایی حرف بزنم که با خیلیای دیگه نمی تونستم؛ آدم شفافی بود احساسات و عقایدشو راحت ابراز می کرد؛ خیالت راحت بود چیزی که داره بهت می گه دقیقن همون چیزیه که ته دلشه؛ از همکلاسی های دوره کارشناسی‌مون بود و با دوستش، فاطمه و دوست من، امیر، یه اکیپ چهارنفره دوستانه بودیم که هر وقت حوصله کلاس ها رو نداشتیم آویزون کافه های انقلاب و ولی‌عصر بودیم. کافه هایی که تاریک تر بودن رو بیشتر دوست داشتیم و با این که سیگاری نبودیم، طرف‌دار کافه هایی بودیم که به مشتریاشون اجازه سیگار کشیدن می دادن. از همون اول با همدیگه شرط کرده بودیم که هر کسی باید پول چیزی که می خوره رو خودش حساب کنه که یادمه به نظر من خیلی مسخره بود و خیلی سر این موضوع بحث داشتیم؛ موضوعات دیگه ای که معمولن درباره شون توی کافه صحبت می کردیم شامل این موارد بودن: قراره بعد از این که درسمون تموم شد چی‌کار کنیم یا چی‌کاره بشیم، نحوه لباس پوشیدن آدما همین طوری خوبه یا باید یه جور دیگه باشه و در نهایت، با این بلایی که شبکه های اجتماعی داره سرمون میاره چی گار کنیم (اون موقع فیس بوک تازه مد شده بود بین بچه ها).

اگه نرگس رو توی خیابون یا دانشگاه می دیدی فکر می کردی اتفاقن خیلی هم متفاوت نیست و خیلی هم معمولیه: معمولی لباس می پوشید و سر کلاس ها هم یه دانشجوی معمولی بود با نمرات معمولی، اما کافی بود چند دقیقه باهاش صحبت کنی تا ببینی چقدر با آدم های دیگه متفاوته... حالا بگذریم.... بعد از دوره کارشناسی ازدواج کرد و دیگه ادامه تحصیل نداد؛ وقتی ازدواج کرد تصمیم گرفت که از صفر تا صدِ محیط داخل خونه ای که خریده بودن رو طراحی و دکوراسیون کنه؛ همه چیز رو خودش طراحی کرده بود و به طرح جزیی ترین فضاهای خونه، مثل طاقچه‌ی حمام و کشوهای آشپزخونه هم فکر کرده بود؛ وقتی همه چیزهایی که طراحی کرده بود اجرا شدن، از اون ها با دقت عکاسی کرد (اون موقع اینستاگرام تازه مد شده بود بین بچه ها) و عکس های ویرایش شده رو توی اینستاگرامش پست کرد؛ صفحه اینستاگرام یکی از مجله های معتبر ایرانی در زمینه دکوراسیون که عکس ها رو دیده بود و خوشش اومده بود، باهاش تماس گرفت و کارشناسش رو برای تهیه گزارش و عکاسی به خونه نرگس فرستاد؛ مطلبی که توی اون مجله چاپ شد، باعث شد که خواننده های مشتاق، برای مشاوره طراحی داخلی و دکوراسیون با نرگس تماس بگیرن و در ازای پرداخت هزینه ای، از راهنمایی و طراحی نرگس برای دکور کردن خونه استفاده کن؛ همین ماجرا باعث شده که سر نرگس تا همین الان که من دارم درباره ش می نویسم شلوغ باشه و کار و بارش هم خدا رو شکر، سکه باشه.

احتمالن چون از شوهرش خیلی خوشگلتر بود و همه هم اینو می دونستن، به خودش این اجازه رو می داد که جلوی غریبه و آشنا اون طوری با شوهرش برخورد کنه؛ مدرکشو که از اون دانشگاه جادوغ آباد گرفت دیگه خدا رو بنده نبود... بعدم رفت تو کار نتوورک مارکتینگ و از فروش تی‌بگ و دمنوش و هزار تا کوفت و زهرمار دیگه به دانشجوهای خوابگاهی تهران این قدر پول به جیب زد که دیگه شوهرشو قاطی آدما حساب نمی کرد؛ اسمش رها بود و ـ همه می دونستن ـ خیلی از شوهرش خوشگلتر بود؛ عاقبت از بند اون ازدواج هم رها شد البته.

فکر می کنم حداقل صد نفر دیگه هستن که باید درباره شون بنویسم. آدمایی هستن که دوست دارم درباره شون بنویسم اما به دلایلی فعلا نمی تونم. مثلا یه بنده خدایی هست که اخیرا معروف شده و هر روز تلویزیون نشونش می ده و این بنده خدا هم دوره ای دانشگاه ما بوده و خیلی جاها با هم رفتیم و خیلی کارا با هم کردیم و خیلی شبا با هم بیدار موندیم و دوست دارم بنویسم درباره ش؛ خونه شون یه جای پرت بود و خیلی فقیر بودن ولی توی همون خونه داغون و قدیمی یه کارای خیلی عجیب و هنرمندانه ای کرده بود و به خاطر همین روحیه ای که داشت معروف شد و الان پیشنهادهای عجیبی بهش می دن برای کار و.... دوست دارم بنویسم درباره بعضی از آدمایی که حتا نمی تونم بهشون فکر کنم... آدمای منفعلی که منتظر موندن که هر چهار سال یا هشت سال یه دولت جدید با وعده های جدید و روش های تکراری بیاد و براشون یه میز درست کنه که سی سال برن بشینن پشتش و بعد به بازنشسته شدنشون افتخار کنن که از الان به بعد، بدون این که کار کنن پول می گیرن!

قبلا گفتم که یه وبلاگ داشتم به اسم «سه متر تا زندگی» (اگه می خواید درباره فلسفه اسمش بدونید این انیمیشن رو ببینید، اگر هم نمی خواید درباره فلسفه اسمش بدونید این انیمیشن رو از دست ندید!) که خیلی دوستش داشتم و همیشه حسرت می خوردم که چرا نوشتن توی اون وبلاگ رو ادامه ندادم و الان احساس می کنم که اگه نوشتن توی این وبلاگ رو ادامه ندم دوباره باید حسرت این وبلاگ رو هم بخورم. پس سعی می کنم همین طوری بیست و پنج دقیقه بیست و پنج دقیقه به نوشتن ادامه بدم چون می دونم فکر کردن به سهیلا و علی سوییچ و حسن معرکه، می تونه زندگی آدم رو تغییر بده. یه ده بیست نفری هم هستن که البته بیشترشون به صورت خاموش دنبال می کنن مطالب رو و بعضی وقت ها با نظر دادن من رو خوش حال می کنن و این برای من دلخوشی خیلی خیلی بزرگیه توی این فضای بزرگ و بی رحم و مریض؛ متشکرم.