پومودوروهای شبانه

درباره نوعِ بشر

ریحانه دوست خواهرم بود. بعد از این که چند جلسه طولانی با هم صحبت کردیم متوجه شدم که دختر خوبیه؛ پدرش گفت قبل از هر کاری برید آزمایش بدید؛ دو سال از من بزرگ تر بود، قدش از من کوتاه تر بود و یه خرده از من چاق تر بود. روزی که برای قرارایی که بزرگ ترا با هم می ذارن رفتیم، ریحانه بهم گفت باید درباره یه موضوعی با من صحبت کنه. رفتیم توی اتاق؛ بعد از کلی مِن و مِن کردن بهم گفت: «راستش می خوام اینو بگم که فامیلامون که توی فرحزاد هستن... تعریف کردم که... بعد از این جلسه یه جلسه هم باید بریم پیش بزرگ ترای فامیلا برای معارفه و مراسمی که دارن... می خوام اینو بگم که... اشکالی نداره من اون جا بگم که تو از من بزرگ تری؟» تعجب کرده بودم که بعد از اون همه صحبت کردن درباره خودم و اخلاقایی که دارم، داره همچین چیزی ازم می خواد؛ بهش گفتم: «این که سن شما بیش تر از منه واسه من مهم نیست؛ شما هم قبلاً گفتید که واسه تون مهم نیست... حالا اگه مشکلی هست به نظرتون، باید درباره ش صحبت کنیم.»

گفت که مسأله مهمی نیست و اصلا نشنیده بگیرم. ناراحت شده بودم که این حساسیت وجود داره، ولی خونواده خیلی خوب و ساده ای بودن؛ پدرش یه پیکان داشت که برای بیرون رفتنامون من می شستم پشت فرمون؛ پیکانش خیلی قدیمی بود: وفتی ترمز می گرفتی، پدال ترمز دیگه برنمی گشت بالا، باید با روی پا پدال رو برمی گردودنی؛ برای همین هم ترمز ها به صورت پیش فرض خیلی محکم و سریع گرفته می شدند و کنترلش خیلی سخت بود... برگشتیم پیش بزرگ ترها که داشتن درباره مهریه صحبت می کردن. نشستم و یه موز برداشتم و شروع کردم به جدا کردن پوستش. پدر ریحانه صحبت می کرد: «راستش ما توی خانواده مون رسمه که بزرگ خاندان مهریه رو تعیین می کنه. الآن هم مهری که ایشون تعیین می کنن زیر هشتصد تا سکه نیست. دو تا خواهرهای ریحانه خانوم هم با همین مهر رفتن به خونه بخت به سلامتی...»

سعی کردم قسمت هایی از پوست موز که جدا شده بودند رو برگردونم سر جاشون و موز رو به حالت اولش بذارم توی بشقاب؛ کمتر از ده دقیقه بعد از این که این جمله رو فرمودند از خونه شون خارج شده بودیم؛ چند سال بعد نزدیکی های محله ریحانه اینا، ریحانه و پدرش رو دیدم که توی پیکان نشسته بودن؛ پدر ریحانه داشت بهش رانندگی یاد می داد و من به ترمزهای محکمی که می گرفت می خندیدم.

تا اون جایی نوشتم که مهدیه گفت: «واقعاً من رو با یکی از دوستات آشنا کن! دارم می میرم از تنهایی!» منم فکر کردم فرید (هم محلی و همکلاسی دوران دبستانم) می تونه گزینه خوبی باشه و شماره فرید رو دادم به مهدیه؛ با هم دیگه دوست شدن تا این که چند ماه بعد، فرناز، دوست صمیمی و همکلاسی مهدیه، با تلفن من تماس گرفت و خودش رو معرفی کرد.

فرناز دختر خوب و ساده ای بود و صدای خیلی نازکی داشت. آدم احساس می کرد داره با یه دختر یازده ساله صحبت می کنه؛ قبلاً توی چت روم با فرناز آشنا شده بودم ولی خیلی سطحی و تا اون موقع حتا پیام خصوصی هم برای هم نفرستاده بودیم؛ اما از اون روز تقریبا هر روز با من تماس می گرفت و میانگین یک ساعت از خیانت هایی که فرید در حق مهدیه کرده برای من تعریف می کرد: ظاهرن فرید از مهدیه مبلغ زیادی رو به عنوان قرض گرفته بود و چند روز بعدش به مهدیه گفته بود دیگه نمی خواد رابطه رو ادامه بده و دیگه تلفن هاشو جواب نمی داده. مهدیه هم اون پول رو از مادرش قرض گرفته بود و می خواست که بهش پس بده. من متوجه شدم که اوضاع خیلی به هم ریخته شده با فرید تماس گرفتم. فرید می گفت دیگه از مهدیه خوشش نمیاد و پولش رو به زودی برمی گردونه؛ به من می گفت فعلن جواب تماسشونو ندم تا چند وقت بگذره.

فرناز ولی هر روز تماس می گرفت. به نظرم جواب ندادن به تماسش خیلی راه حل درستی نبود. فرناز می گفت: «مهدیه هر کاری که فکرشو بکنی واسه فرید می کرد... می فهمی؟ ینی نمی دونم چطوری بگم... هر کاری!» می گفتم: «متوجه می شم... من خودم رو توی این ماجرا مسئول می دونم و هر کاری که بتونم انجام می دم. اون پول هم یه جوری جورش می کنم خودم...» می گفت: «نه اون پول که وظیفه شما نیست... خود فرید باید بده...»

اصل ماجرا این بود که مهدیه تهدید کرده بود که اگه فرید جواب درست حسابی برای توجیه رفتارش نداشته باشه، می ره توی محله فرید اینا و داد و بیداد می کنه که فرید باهاش چه کارهایی کرده و آبروی فرید و خونواده شو می بره؛ این ها رو به فرید گفته بودم. فرید بی خیال بی خیال بود؛ می گفت جواب تماساشونو ندم، چند وقت که بگذره خودشون بی خیال می شن؛ خودش هم جواب تلفناشونو نمی داد... من ولی نگران بودم. به فرید گفتم که شاید تهدیدش جدی باشه؛ شاید بهتر باشه حداقل باهاش صحبت کنه و با حرف زدن موضوع رو حل کنه... از طرفی با فرناز صحبت می کردم که مهدیه رو راضی کنه که فعلا وارد عملیات انتحاری نشه؛ می گفتم این طوری فقط خودشو کوچیک می کنه؛ می گفتم فرید دیر یا زود می فهمه که چه اشتباهی کرده و خودش پشیمون می شه و برمی گرده. همزمان با مهدیه هم به صورت اینترنتی در ارتباط بودم؛ خیلی عصبانی بود و این من رو بیشتر نگران می کرد.  

یه روز فرناز تماس گرفت و گفت که با مهدیه صحبت کرده و آرومش کرده و مهدیه هم تصمیم گرفته کلا بی خیال فرید بشه. خیلی خوشحال شدم. فرناز از من تشکر کرد که توی این مدت با حوصله به حرفاش گوش دادم و بهش مشورت دادم که چه کاری درست تره. فرناز که قطع کرد فرید پیامک داد که نگران شده و نمی دونه چی کار کنه. منم فکر می کردم که ممکنه توی این مدت مهدیه بازم باهاش تماس بگیره و فرید به خاطر مشورتایی که بهش دادم جواب بده و دوباره همه چی به هم بریزه. داشتم جواب پیامک لعنتی فرید رو می دادم: «نگران نباش فرید... حلش کردم... حتا اگه مهدیه باهات تماس گرفت جوابشو نده...» قبل از این که این پیامک لعنتی رو بفرستم، فرناز پیامک داد: «ببینم فلانی... تو در حال حاضر توی رابطه ای هستی؟ منظورم اینه که... دوست دختر داری؟» این پیامک فکرم رو مشغول کرد؛ گفتم اول جواب پیامک فرید رو بدم... اما اشتباهی پیامکی که می خواستم به فرید بدم رو فرستادم به فرناز.

فرناز زنگ زد؛ خیلی عصبانی بود: «از اول هم دستت با فرید توی یه کاسه بوده... با هم دیگه پولای مهدیه رو کشیدید بالا... شما پسرا همه تون مثل همید....» من ساکت موندم و به توهیناش گوش کردم؛ وقتی که قطع کرد همه شماره هایی که مربوط به این دو نفر بود رو بلاک کردم؛ توی یاهو مسنجر هم آی دی هاشونو بلاک کردم. به فرید هم توضیح دادم که چه گندی بالا اومده و پای خودم رو از کل ماجرا کشیدم بیرون. 

از مهدیه و فرناز دیگه خبردار نشدم. داستان فرید هم توی یه پمومودوروی دیگه می نویسم.

چَت کردن رو از عقیل، که حتما بعدا درباره ش می نویسم، یاد گرفته بودم. دبیرستان که بودم به پیشنهاد یکی از دوستان، کلاس قایق رانی توی رشته دراگون بوت ثبت نام کرده بودم؛ همون جلسات اول بود که روی قایق با بردیا آشنا شدم. بردیا جثه کوچیکی داشت و کوتاه قد بود، اما از نظر فیزیکی خیلی سرحال و آماده بود و چند سالی بود که دراگون کار می کرد (چند سال پشت سر هم دراگون کار کردن کار ساده ای نیست). بردیا خیلی خون گرم بود، همه باهاش شوخی می کردن، اون هم به شوخیِ همه می خندید و با همه با احترام برخورد می کرد.
مهدیه جزو اون دسته از کسایی بود که توی فهرست دوست های اینترنتی من قرار داشت و من اصلن یادم نمی‌اومد که چه وقتی و توسط چه کسی با هم دیگه آشنا شدیم. هر از چندگاهی من رو دعوت می کرد به چت‌روم هایی که دوست هاش اون‌جا بودن و با هم دیگه صحبت می کردیم... درباره چی صحبت می کردیم؟ قطعاً هیچی! من روزی چند ساعت از وقتم رو بدون هدف پای چت کردن می‌گذروندم.
یه روز حال مهدیه خراب بود؛ به من پیام خصوصی داد که از وقتی دوست‌پسرش ولش کرده احساس تنهایی شدیدی داره؛ بهش دلداری دادم و گفتم اگه بخواد می تونم با یکی از دوستام آشناش کنم؛ اونم قبول کرد؛ بهش گفتم که اسمش بردیاس و از همه خوبی هایی که داشت براش تعریف کردم. مهدیه شماره بردیا رو از من می خواست، اما من روم نمی شد به بردیا بگم که یه نفرو براش پیدا کردم برای دوستی؛ نمی دونستم واکنش بردیا چیه و حال مهدیه هم خیلی خراب بود. با عقل ناقصم تصمیم گرفتم فعلا شماره خودم رو بهش بدم که بتونم به شکل پیامکی و به نام بردیا باهاش ارتباط برقرار کنم تا شاید آروم بشه؛ با خودم گفتم فعلا آروم می شه، بعدا یه کاریش می کنم.... 
یه چهار پنج روزی گذشته بود و من ـ بردیا ـ از طریق موبایل خودم با مهدیه پیامک بازی می کردم و جواب تلفن هاشو می دادم؛ فقط وقتی که با بردیا می رفتم روی قایق می تونستم خودم باشم و بعد از کلاس قایقرانی، باید دوباره بردیا می شدم و جواب تلفن های مهدیه رو می دادم! نمی دونستم قراره چطوری این رابطه رو تموم کنم و سر و ته قضیه رو هم بیارم. یواش یواش، به خاطر سر کار گذاشتن یه دختر ساده، عذاب وجدان هم اومد سراغم. 
بعد از اون چند روز، یه روز یه مریضی بد گرفتم؛ یه چیزی شبیه سرماخوردگی. حالم خیلی بد شد در حدی که به اورژانس و آمپول دیازپام کشید. توی حالت خماری بعد از دیازپام (اگه زده باشید می فهمید خماری بعد از آمپول دیازپام واقعاً ینی چی!)، عذاب وجدان کار خودشو کرد: با مهدیه تماس گرفتم که بیشتر از این سر کار نذارمش. 
توی حالت خماری بعد از دیازپام بهش زنگ زدم. مهدیه مثل همیشه سریع شروع کرد به صحبت کردن؛ خیلی پرحرف بود. دقیقا یادمه اون موقعی بود که اون دوقولوهایی که از سر به هم چسبیده بودن ـ لاله و لادن ـ قرار بود عمل بشن و اتفاقاً همون روز عمل شده بودن و متأسفانه از دنیا رفته بودن؛ مهدیه داشت می گفت که همین الان خبرش رو از صدای امریکا شنیده و حسابی ناراحت شده که من پریدم وسط حرفش که باید یه موضوعی رو خیلی زود بهش بگم. ترسیده بود و از این چرت و پرتا می گفت که نکنه سرطان داری و اینا... گفتم چیزی که قراره بشنوی خیلی ناراحتت می کنه؛ گفت هر چی باشه می خواد دوستی‌شو با من ادامه بده؛ وقتی اینو گفت تازه فهمیدم در چه ابعادی گند بالا آوردم و متوجه شدم که قطعا نمی تونم تلفنی بهش بگم و همون طوری که تلفن دستم بود با موبایلم بهش پیامک دادم که من واقعا کی هستم.
به وضوح جا خورده بود؛ اصلا نمی دونست چی باید بگه. بعد از حدود یه دقیقه سکوت تلفن رو قطع کرد؛ چند ثانیه بعد زنگ زد و همون جوری که بغض کرده بود گفت: «من خودم فهمیده بودم که خیلی از حرفایی که می زنی دروغه... اصلا فهمیده بودم واقعا کی هستی ولی شک داشتم... تو مگه عقده داری که این کارارو می کنی؟ عقده دوست دختر داری؟» بین جمله هاش قطع می کرد و دوباره زنگ می زد و ادامه می داد؛ خیلی از چیزایی که گفت رو فراموش کردم ولی همه ش با همین مضمون بود که من عقده ای هستم؛ اصلن اجازه نمی داد که بهش توضیح بدم هدفم چی بوده و از طرفی منم خودم رو مقصر می دونستم و از نظر فیزیکی هم حالم واقعن خراب بود. پدر و مادرم مسافرت بودن و خواهرم بزرگم ازم مراقبت می کرد؛ شاید یه مقداری مسخره به نظر بیاد ولی واقعاً بزرگ ترین خوش حالی اون شبم این بود که خواهرم علاقه ای به چت کردن با غریبه ها توی اینترنت نداره و در نتیجه آدم مریضی مثل من پیدا نمی شه که بخواد این طوری اذیتش کنه.
چند روز بعد که حالم بهتر شد توی یاهو مسنجر بهش پیام خصوصی دادم و دوباره ازش معذرت خواهی کردم، ولی جوابی نداد؛ چند بار توی روزهای مختلف ازش معذرت خواهی کردم. بالاخره بعد از چند روز جواب داد و گفت که خیلی از دستم ناراحته؛ ازش پرسیدم چی کار می تونم بکنم که منو ببخشه؟ گفت: «واقعاً من رو با یکی از دوستات آشنا کن! دارم می میرم از تنهایی!»