پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۴ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «کامپیوتر» ثبت شده است

وقتی اولین بار اومدی تهران

اون موقع هنوز با هم تلفنی صحبت نکرده بودیم

فقط پیامک و چت بود

باورت می شه؟

نه

خب باور کن

تابستون بود

چند ماه بعدش من رفتم شمال اردو

یه مدت بود که شبا تا صبح با هم چت می کردیم

شب قبل از این که برم شمال تا صبحش داشتیم چت می کردیم

اون موقع مسافرت رفتنامون خیلی جالب بود

شبای قبل از مسافرت خیلی نگران هم بودیم که مثلا الان تا چند وقت نیستیم نمی تونیم چت کنیم و اینا

مثلا اگه من قرار بود برم جایی حتمن می دونستم شب قبلش باید باهات چت کنم وگرنه حالت بد می شد

صبح شد من رفتم شمال

وقتی رسیدیم به اردوگاه، دو روز خوابیدم فقط

از بس شبای قبلش درست حسابی نخوابیده بودم

وقتی بیدار شدم، همه با هم دوست شده بودن!

هر وقت می‌دیدنم به همدیگه می گفتن همون پسره که همه‌ش خوابه!

وسطای اردو که بودم، تو هم رفتی اردو

یادم نیست کجا رفته بودی

یادمه دیگه طاقت نیاوردی زنگ زدی

قبلش هیچ وقت با هم صحبت نکرده بودیم

خیلی برام جالب بود که لحجه داری

اون شب دو بار حرف زدیم

همیشه قبل از این که زنگ بزنی پیامک می دادی

می گفتی می خوام زنگ بزنم

اون موقعی که تلفنی حرف می زدیم هنوز توی اون خونه ویلاییه بودیم

بابام می دونست من با تو رابطه دارم

از این همه که تعریف کردی فقط یادمه که بابات می دونست

بعد از این که تلفنی صحبت کردیم، خیلی اتفاقا افتاد

بعضی وقتا یه چیزایی می شد، ولی خیلی ادامه پیدا نمی کرد

بازم تا قبل از وبلاگ همه چی خوب بود

این چیزایی که تعریف می کنی مال سال اول و دوم دبیرستانه

بعد من مُخِتو زدم: وبلاگ زدیم با هم!

دوست وبلاگی هم پیدا کرده بودی!

یه دختره بود که باهاش چت می کردی

این که مخمو زدی یادمه!

جر می دادی منو که یه چیزی بنویسی توی وبلاگ یادته؟

آره یادمه... نوبتی بود خب

من زود می نوشتم، تو دیر به دیر می نوشتی

...

تو حالت بد نمی شه از اون موقع‌ها می گی؟

یه خرده دلم تنگ می شه

خیلی خوب بودن اون روزا

من دلم تنگ نمی شه اصلن

دلاشوب می گیرم همراه با حالت تهوع!

یادته من همیشه دستم درد داشت؟

همیشه نگران بودم

همیشه ناراحت بودم

از قبل از وبلاگ، دیگه چی یادته؟

دقیق نمی دونم کی بود

اما یادمه یه روز تصمیم گرفتم علاقه‌مو بهت بگم

بعد از مدرسه اومدم خونه؛ ظهر بود

وسط صحبتمون یهو گفتم بهت

چند وقت سرزنش می کردم خودمو که اشتباه کردم

نصف عمرمو من در حال سرزنش خودم بودم...

یادمه پدرمونو دراورده بودی!

من ولی از قبلش پیش‌بینی کرده بودم

اون روزی هم که می خواستی بگی قبلش می دونستم

عه؟

هی گفتی یه چیزی بگم؟

هی گفتم اون چیزی که می خوای بگی، لازم نیست بگی

خودم می دونم

دیگه آخرش ولی گفتی

بعدش چند هفته گذشت

دوباره گفتی

هی گفتی

مثلا می گفتی: «این که الان گفتم با قبلی فرق داشت؛ اونو همون طوری گفتم، اینو ولی مطمئنم!»

اینارو یادم نیست

گیتار می زدی ولی یادمه

یه آهنگ فرستادی سوت زده بودی توش

گیر داده بودم که خودت سوت نزدی

اون جا دعوام کردی

من خیلی بهت شک داشتم

یادته سیگار کشیده بودی؟

کدومشو می گی؟

تنهایی کشیده بودم؟

نه... گفتی جلوی مامان بابام کشیدم

من شخصاً گرخیده بودم

همین الان جلوی مامانم سیگار بکشم عاقم می کنه

دیگه تو صورتم نگاه نمی کنه

از بابام گرفته بودم

ما همه مون امتحان کردیم

مامانم هم امتحان کرد خودش

ولی از بقیه ش خبر ندارن!

چیه؟ رفتی تو کار تزریق؟

نه... سیگار مگه بده؟

نه خیلی خوبه واسه سلامتی

باعث استحکام لثه می شه

آدم امتحان می کنه دیگه

اینارو فردا می نویسم تو وبلاگ که آبروت بره!

جلو کی بره آخه؟

خوبه تازه... اثرات چت کردنو می فهمن!

یادته قرار بود با هم سیگار بکشیم؟

نه

چه قرارایی!

بابابزرگتو یادمه...

نمی دونم چرا دوسش داشتم

شاید چون تو دوسش داشتی

روزایی که مریض بود... نصف شبا بیدار می شد

تو هم پای کامپیوتر بودی

می گفتی بیدار شده بابابزرگت

آره... اون شبا تنها شبایی بودن که بابا مامانم خوش‌حال بودن که من تا صبح می شینم پای کامپیوتر!

ماه رمضونا

واسه ماه رمضونا دلم تنگ می شه

تا صبح بیدار می موندیم

چی می گفتیم آخه؟!

کل این وبلاگو تعریف می کردی واسه‌م!

اگه اشتباه نکنم، بین همه رفیقای همسن و سال خودم که تقریبا باهاشون صمیمی بودم و از نزدیک می شناختمشون، ابوالفضل از همه زودتر ازدواج کرد. ابوالفضل لاغر و مردنی بود و قد بلندی داشت؛ نسبت به قد و هیکلش روی سرش خیلی مو داشت و دیر به دیر سلمونی می رفت؛ همیشه لباس های چارخونه می پوشید و پیرهنش روی شلوارش بود؛ حتا همین الان عکس پروفایل تلگرامش هم یه چیزی تو همین مایه هاس؛ خیلی خیلی خوش اخلاق بود و هوای رفقا رو داشت. همیشه وقتی توی یه جمعی از ابوالفضل حرفی زده می شد، بعدش این سؤال توی جمع مطرح می شد که «ابوالفضل چه طوری این قدر بچه خوبیه؟» 
ابوالفضل خیلی اهل مطالعه بود و همه جور کتابی هم خونده بود؛ یه بار من و چند نفر دیگه از بچه ها رو دعوت کرده بود خونه شون که با همدیگه کتاب بخونیم (!)؛ اولین بار بود که می رفتیم توی خونه شون؛ یه خونه ویلایی بود که زیرزمین خونه رو در اختیار ابوالفضل قرار داده بودن: یه زیرزمین چهل پنجاه متری رو تصور کنید که کفِش رو کامل فرش پهن کرده بودن و اطرفش هم دور تا دور، قفسه های بلند کتاب بود. یه گوشه از زیرزمین که نور بیشتری داشت، یه میز مطالعه و یه کامپیوتر رومیزی بود؛ اون جا درباره همه چی مطالعه می کرد، به خیلی از نرم افزارهای رایانه ای مسلط شده بود و اون موقع ها که ما توی کوچه و خیابون شیلنگ تخته پرت می کردیم، اون توی جلسات نقد کتاب و تحلیل فیلم شرکت می کرد. 
پدر ابوالفضل خلبان بود و خیلی مأموریت های خارج از کشور می رفت. ابوالفضل معماری دانشگاه تهران قبول شد و همون سال اول دانشگاه عروسی کرد؛ برای ما که مهم ترین مسأله زندگی مون توی اون دوره این بود که چطوری می تونیم توی بازی فیفا ضربه کاشته ها رو گل کنیم، خیلی جالب بود که یکی از رفقامون این قدر زود ازدواج کرده و برای همین هر وقت می دیدیمش، درباره عروسی و زندگی مشترک سؤالای زیادی ازش می پرسیدیم؛ اون هم خیلی از زندگی مشترک برای ما چیزای خوبی تعریف می کرد؛ مثلا یادمه یه بار به من می گفت: «فلانی! من نمی دونم حس خوب زندگی مشترک رو چطوری برات تعریف کنم؟ نمی دونی وقتی همسرت بهت می گه ابوالفضل، تو تا حالا کجا بودی؟ چرا این قدر دیر اومدی توی زندگی من؟ چه احساسی بهت دست می ده...» 
ابوالفضل بیست سالش بود که بچه ش به دنیا اومد؛ اسم بچه رو علیرضا گذاشته بودن. هیچ نوزادی رو ندیدم که موقع تولدش اندازه علیرضا «مو» روی سرش داشته باشه؛ بعد از این که عروسی کردم، چند بار خونه همدیگه رفت و آمد کردیم و چند بار هم بیرون قرار گذاشتیم و با هم رفتیم گشت و گذار. همسر ابوالفضل که با خانوم من صمیمی شده بود، سفره دلش رو براش باز کرده بود و بهش گفته بود که نسبت به اوایل ازدواجشون چقدر توی رابطه شون شکاف ایجاد شده...
هیچ وقت ندیده بودم ابوالفضل سرش رو با چیزای الکی گرم کنه یا وقتش رو با چیزی تلف کنه؛ همیشه همه چی توی زندگیش مشخص بود و همه کارها رو با هدف معینی انجام می داد؛ من خبر داشتم که از طرف ارگان دولتی فلان و مؤسسه خصوصی بهمان، بهش پیشنهاد کار دادن و قبول نکرده؛ رک و صریح بود و نظرش رو خیلی مشخص درباره هر موضوعی بیان می کرد؛ وقتی می دید ما داریم با لپتاپ فیفا بازی می کنیم تعجب می کرد که چه طوری دلمون میاد عمرمون رو پای بازی هدر بدیم؛ آخرین باری که اومده بود خونه مون، به وضوح فکرش درگیر بود؛ اومد دسته بازی رو از من که داشتم با یکی از مهمونای دیگه بازی می کردم گرفت و تا وقتی که قانون «برنده به جا» رو براش توضیح نداده بودیم، به کسی نداد.
من ابوالفضل رو خیلی دوست دارم و باید اعتراف کنم که از معدود انسان هاییه که هر وقت می بینمش بهش حسودیم میشه. گاهی اوقات وقتی پیشش می شینم و به صحبت هاش گوش می دم، از خودم می پرسم اگه تراکم آدمایی که شبیه ابوالفضل هستند توی دنیا خیلی بیشتر بود، دنیا چه شکلی می شد؟

پسردایی محمد چند سالی از من بزرگتره؛ رشته دانشگاهیش مهندسی کامپیوتر بود، اما بعد از این که درسش تموم شد، با چند تا از همکلاسی ها و رفقاش یه گروه تشکیل دادن و به صورت تخصصی کارای فنی ساختمون رو انجام می دادن؛ کارش رو دقیق و ارزون انجام می داد و برای همین همیشه هزار تا کار رو سرش ریخته بود؛ خیلی زود پولدار شد: توی سن بیست و چهار سالگی خونه و ماشین خریده بود و برای ازدواج هم احساس آمادگی می کرد؛ خودش چند نفری رو توی آب نمک خوابونده بود و خونواده ش هم چند نفری رو زیر نظر داشتن؛ اما دو تا پا شو کرده بود توی یه کفش و می خواست با یه خانومی که بیست سال ازش بزرگتر بود و دو تا بچه داشت ازدواج کنه.

توی یه پومودورو نمی تونم درباره اون خانوم هم توضیحات کامل بدم: دو تا دختر قد و نیم قد داشت و شوهرش توی تصادف از کمر قطع نخاع شده بود؛ به اذعان خود محمد، به خاطر محمد از هم جدا شده بودن؛ طبق شنیده ها شوهر خانومه موقع طلاق اجازه نداده بود که خانومه سرپرست بچه هاش باشه و خودش سرپرستیشون رو قبول کرده بود؛ واقعا کسی نمی دونه چی بین اونا گذشته؛ محمد بالاخره با وجود همه مخالفت ها باهاش ازدواج کرد. 

دایی من (ینی پدر محمد) که با ازدواجشون مخالف بود اصلا توی مراسم مختصری که گرفته بودن شرکت نکرد؛ بقیه اعضای خونواده ش هم دل خوشی ازش نداشتن ولی به خاطر حال بد دایی، خیلی مخالفتشون رو ادامه ندادن. دایی بعد از مراسم ازدواج، هیچ وقت با هیچ کدومشون صحبت نکرد و به خونه شون نرفت، تا این که یه پسر خوشگل و با نمک به دنیا آوردن و دوباره همه با هم آشتی کردن و همه چی به روال سابق برگشت!

اون روزایی که فکر می کردم همه چی توی خونواده شون درست شده، یه روز وقتی از جمع خونوادگی جدا شده بودیم، پسردایی محمد سفره دلش رو برام باز کرد: می گفت عین سگ پشیمونه از انتخابی که کرده؛ معلوم شد که داره دادگاه خانواده می ره و احتمالن به زودی از همدیگه جدا می شن؛ خیلی وقته که ازشون خبری ندارم؛ دوست ندارم خبری ازشون به گوشم برسه؛ نه از خودشون و نه از پسربچه کوچیکشون که نمی دونم کدومشون قراره سرپرستش بشه.