پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۱۰ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «مدرسه» ثبت شده است

پارسا از بچه محلا بود، رفیق یاسین بود و بعد از یه مدتی به گروه موسیقی‌مون اضافه شد؛ هم‌سن و سال بودیم ولی هیچ وقت با همدیگه توی یه مدرسه نبودیم؛ قیافه و هیکلش شبیه لوک خوش شانس (کارتونش) بود؛ با این که خودش و خونواده‌ش درگیر یه سری مشکلات اقتصادی پیچیده شده بودن، همچنان مثبت اندیش و صبور بود؛ مثل لوک خوش شانس کم حرف می زد و خوب گوش می کرد؛ خیلی با هم بحث سیاسی و مذهبی داشتیم؛ وقتی توی این جور مسائل با هم اختلاف نظر داشتیم، هیچ وقت با اطمینان نمی گفت که نظر خودش درسته، عوضش از یه تکنیک خاصیی استفاده می کرد و همیشه فرض رو بر این می ذاشت که چیزی که من دارم می گم درسته، بعد آروم آروم ایرادایی که نظریه من داشت رو توضیح می داد و معمولن آخر بحث‌ها متوجه می شدیم که نظر اون به حقیقت نزدیک‌تر بوده؛ توی همه آدم ها فقط دنبال نکات مثبتشون می گشت و من این اخلاقش رو خیلی دوست داشتم. 

من چند سال توی مدارس علامه حلی تدریس کردم؛ یه روز که سر کلاس بودم یکی بهم زنگ زد که شماره نداشت! صدای آروم و لحن دل‌نشینی داشت که باعث می شد باهاش مؤدبانه صحبت کنم؛ بهم گفت می خواد درباره آقای پارسا ... باهام حضوری صحبت کنه؛ ظاهرن مسئول نیروی انسانی یه مجموعه ای بود که هر کاری کردم پشت تلفن نگفت کجاس؛ حدس می زدم از سپاه یا یکی از نهادهای امنیتی یا اطلاعاتی باشه؛ ازم پرسید الان دقیقن کجایی؟ گفتم تجریش، مدرسه علامه‌حلی سه. گفت تا چند دقیقه دیگه توی مدرسه می بینمت. چند دقیقه گذشت، دوباره تلفنم زنگ خورد از طرف همون شماره ای که شماره نبود؛ گفت یه کاری براش پیش اومده و اگه برام مقدور هست بعد از ظهر یه جایی قرار بذاریم؛ یه مقداری به نظرم مشکوک بود؛ می خواستم بهش بگم که یه روز دیگه توی مدرسه قرار بذاریم که خودش کافه نخلستون رو پیشنهاد داد؛ با خودم فکر می کردم: «حتمن از سپاهه؛ فقط سپاهیا این قدر جوگیرن و هیچ اطلاعاتی درز نمی دن... شایدم وزارتی چیزی باشه البته... ولی به احتمال زیاد سپاهه چون کافه نخلستون پاتوقشونه... شایدم وزارتیه که می خواد فکر منو ببره سمت سپاه؟ می رم می شینم باهاش صحبت می کنم دو تا سؤال ازش می پرسم می فهمم دیگه... چرا اصن از خود پارسا نپرسم؟ البته ممکنه اونم از همین الان جوگیر شده باشه پرت و پلا جواب بده؛ از همون یارو می پرسم می فهمم دیگه... ولی احتمالن همون سپاهه!»

من زودتر رسیدم و بهش زنگ زدم؛ فهمیدم پشت موتوره. بچه های وزارت با این که عشق موتورن، ولی توی انجام وظایفشون خیلی محتاط تر عمل می کنن و خیلی کم‎تر از سپاهیا پشت موتور می شینن: احتمالن سپاهیه؛ شایدم موتور خودشه اصن می خواد از این جا برگرده خونه... روبروم نشست و سلام و احوال‌پرسی کرد؛ به صورت شیش‌تیغش نگا کردم که مورچه روش بوکس‌وباد می کرد! فکر کردم: «بچه های سپاه عشق ریشن؛ قطعن وزارتیه! عوضی پارسا داره به کجاها وصل می شه!» شروع کردیم به گپ و گفت؛ فهمیدم خیلی درباره پارسا بیش‌تر از چیزی که فکر می کردم می دونه و خیلی هم درباره محله ما اطلاعات داشت؛ تقریبن مطمئن بودم که سپاهی نیست، از طرفی حوصله کاراگاه بازی هم نداشتم و بیشتر دوس داشتم با یه سؤال مستقیم سر و ته این شک و شبهه رو به هم بدوزم؛ اما اگه ازش بپرسم شما نیروی کجا هستید حتمن شر و ور جواب می ده و می گه من از پایگاه مقاومت بسیج منطقه.... 

نمی دونم داشت چی می گفت که دل به دریا زدم، پریدم وسط حرفش و گفتم: «عذر می خوام! من پشت تلفن متوجه نشدم... فرمودید نیروی سپاه هستید یا وزارت؟» با لبخند توی چشمام نگاه کرد؛ بیدمشک و بهارنارنج سفارش داده بودیم که همون لحظه روی میزمون قرار گرفت؛ با خنده گفت: «پشت تلفن نمی تونستم توضیح بدم ببخشید... یه قوانینی هست که دست و پای ما رو می بنده. ما آقا پارسا رو برای استخدام توی بیت رهبری مد نظر داریم.» چشام داشت از حدقه می زد بیرون. پارسا بره بیت رهبری چه غلطی بکنه آخه؟ من باهاش تماس نگرفتم؛ چند وقت بعد از اون ماجرا خودش توی تلگرام پیام داد:

سلام علی جون!

سلام پارسا خوبی؟

خدا رو شکر

عاقا استخدام شدی؟

کجا؟

نمی دونم والله! اومده بودن تحقیق!

جدا؟

بله؛ اونم تحقیق حرفه ای!

از کجا؟ کی؟

پارسال حدودن همین موقع‌ها.

نه والله! تو کجایی؟ درس و کار چی شد؟

درسم تموم نشده هنوز... یه روز بیا خونه مون پارسا، با بچه های بالا بیا!

بالا چیه بابا ما کف پاتیم. 

موفق باشی برادرررررررررررر!

علی جون یه سؤال؟

بفرما برادرررررررررررررررررررر!

گیتارو چه کردی؟ من هنوز به یاد اون ترانه هستم...

در همون حاله اتفاقی نیفتاده. فعلن سرم با درس گرمه. ببینم بعد از درس خدا برامون چی مقدور کرده. تو چه کردی گیتارو؟

من هیچی... می دونی کدوم آهنگو می گم؟ «خیلی غریبی واسه من، از چه شبی جدا شدی...»

عاره یادمه.

کی بیام پیشت؟

هر وقت دوست داشتی. من معمولن خونه ام.

الان بیام؟

غلط کردم! الان مامانم اینا هستن، فردا صبح بیا.

فردا صبح نیستم!

عه... فردا صبح بالایی؟

بابا بیخیال... فردا شب هستی؟

بله در خدمتیم.

فقط باید یه قولی بدی.

باشه من هر قولی بخوای می دم فقط یادت باشه شیرینی سر کار رفتنتو با خودت بیاری.

علی به خدا کار جور نشد؛ تموم شد رفت....

حالا چه قولی باید بدم؟

«خیلی غریبی واسه من» بخونی برام.

خیلی وقته نمی خونم برادر... چند ساله نخوندم....

دل منو نشکن علی...

...

...

قبل از نوشتن درباره طاها: اول این که برای این که بدونید چقدر وبلاگ‌نویس مخاطب‌محوری هستم، گزینه «دنبال کنید» رو بالای وبلاگ اضافه کردم (منّتی نباشه!) و توی همین دو سه روزه تأثیرش رو دیدم! البته نمی دونم که بیشتر شدن خواننده ها واقعن به نفعم هست یا نه؟ مثلا متوجه شدم که یه بزرگواری اومده توی وبلاگ و پومودورها رو از شماره یکم تا شماره چهل و نهم کپی کرده و یه جورایی واقعن نگران شدم و هزار جور فکر و خیال از سرم گذشت (هر کی هستی بیا اعتراف کن! اِنّی اَنا غَفورٌ رَحیمٌ!) و به خاطر همین امکان کپی‌برداری رو از وبلاگ حذف کردم. چیزای دیگه ای هم به وبلاگ اضافه کردم که احتمالن خودتون می بینید. دوم این که من موسیقی رو از پونزده سالگی و با ساز گیتار شروع کردم (که در حال حاضر هیج علاقه ای بهش ندارم)؛ از اون موقع توی چهار تا گروه مختلف موسیقی کار کردم و این ماجرا باعث شد که با آدمای مختلفی آشنا بشم؛ البته همه‌شون، گروه های کوچیک محلی و مدرسه ای بودن، اما به هر حال فکر می کنم بخش مهمی از زندگی من بودن که احتمالن توی چند تا پومودوروی بعدی دلیلش رو متوجه خواهید شد. اما طاها....

چی کار کنم... که آدم ها و خاطرات دبیرستان دست از سرم بر نمی دارن: طاها رهبر گروه موسیقی دبیرستان بود و با درخواست من برای پیوستن به گروه، به گرمی موافقت کرد. مهربون و صبور بود؛ من که به گروه اضافه شدم، پنج نفر شدیم که همگی گیتار آکوستیک می‌زدیم؛ همه اعضای گروه دوم دبیرستان بودن و رشته‌شون انسانی بود و فقط من بودم که اول دبیرستان بودم. هفته ای دو جلسه با هماهنگی معلم پرورشی، تمرین داشتیم و توی مراسم های مختلف برای مدرسه موسیقی اجرا می کردیم؛ اولین بار بود که عضو یه گروه موسیقی می شدم و نسبت به بقیه اعضای گروه، مبتدی محسوب می شدم؛ بقیه اعضای گروه یک سال با همدیگه کار کرده بودن و یه جور هماهنگی خاصی بینشون بود.

طاها، خیلی خوب با همه ارتباط برقرار می کرد: از هر کسی اندازه خودش توقع داشت، به نقاط ضعف و قدرت همه تسلط داشت و می دونست از هر کسی چطوری باید استفاده کنه؛ خیلی کم صحبت می کرد و منظورش رو توی حداقل کلمات بیان می کرد؛ حتا یک دقیقه از دو ساعتی که توی هفته داشتیم رو اتلاف نمی کرد؛ مصمم بود و همیشه به بقیه انگیزه می داد. یادمه یه بار یه جشن مهمی بود (فکر می کنم بیست و دوی بهمن بود) و ما چند تا قطعه کلاسیک جدید آماده کرده بودیم؛ یکی دو ماهی بود که داشتیم روی قطعات کار می کردیم و برای اجرا توی جشن هیجان‌زده بودیم؛ دبیرستان ما دبیرستان پُرجمعیتی بود و بیش از هزار نفر دانش آموز داشت. وقتی رفتیم روی سنِ حیاط و شروع کردیم به نواختن، متوجه شدیم که میکروفون ها قطع شدن؛ مسئول اجرای برنامه هم هر کاری کرد نتونست درستش کنه. نشسته بودیم روی سن، چند نفر داشتن با میکروفون‌ها ور می رفتن، هزار نفر توی حیاط نشسته بودن و منتظر اجرای ما بودن و طاها با چشمای سبزش، فقط به ماها نگاه می کرد: «بدون میکروفون اجرا کنیم؟!» بدون میکروفون اجرا کردیم، اما فضا باز بود و صدا به گوش هیچ کس نمی رسید. ده بیست ثانیه از اجرای اولین قطعه نگذشته بود که همهمه ها و اعتراض ها شروع شد و سر و صدا به حدی رسید که خودمون هم صدای سازها رو نمی فهمیدیم....

شخصاً توی اون لحظه داشتم به اون یکی دو ماهی که منتظر رسیدن اون ساعت بودم فکر می کردم، اما به هر حال... همه مطمئن بودیم که اجرا کنسله. بلند شدیم و رفتیم توی راهرو و سازها رو گذاشتیم داخل کیس‌ها؛ سر و صدای بچه‌ها از توی حیاط، توی راهرو می پیچید. انگار همه هیجانی که قبل از اجرا داشتیم تبدیل شده بود به غم و سکوت و به شکل مساوی بین اعضای گروه تقسیم شده بود... تا این که طاها گفت: «یه فکری دارم، سریع دنبالم بیاید!» با سازهایی که دستمون بود، بدو بدو توی راهروها دنبال طاها حرکت می کردیم و طبقات رو جابجا می شدیم تا به دفتر دبیرها رسیدیم! تا اون موقع هیچ وقت وارد دفتر معلم ها نشده بودم: طاها با عجله ما رو هل داد داخل دفتر و در رو بست؛ حدود سی تا معلم، که نصفشون رو تا اون روز ندیده بودم، سر برگردوندن و به پنج نفری که با گیتار وارد اتاق شده بودن خیره شدن. منتظر بودیم که معلم ها اعتراض کنن که چرا بی اجازه وارد اتاق شدیم؛ معلم زیستمون که جدی ترین معلم مدرسه بود و معمولن سر کلاس ها سریع عصبانی می شد، سکوت چند ثانیه ای رو شکست و با لحن مسخره ای که اصلن بهش نمیومد گفت: «بــه بــه! چی از این بهتر! چند تا آهنگ شاد برامون اجرا کنید بچه ها!» نزدیک بود از خوش‌حالی اشکم دربیاد! سکوت‌ها و غصه‌هایی که داخل راهرو همراهمون بود، یکی یکی تبدیل به نُت و میزان و قطعه شد و رفت داخل موبایل‌هایی که برای فیلم‌برداری، از جیب معلم‌ها خارج شده بود؛ رفت داخل گوش معاون مدرسه که دنبال پنج نفر، گیتار به دست، توی راهرو دویده بود؛ یک ساعتی ساز زدیم و همه قطعاتی که از اول سال تمرین کرده بودیم رو اجرا کردیم! حتا چند قطعه درخواستی که تمرین نکرده بودیم هم توی همون اتاق با هم هماهنگ کردیم و اجرا کردیم و چقدر همه رو خوب اجرا کردیم؛ معلم ها هم کیفور شده بودن، فیلم می گرفتن و بعد از اجرای هر قطعه، تشویق می کردن و نظرشون رو می گفتن. 

سال بعدش هم گروه موسیقی‌مون دایر بود. طاها خیلی دوست داشت که فعالیت گروه رو خارج از مدرسه هم ادامه بدیم؛ اون موقع نمی فهمیدم که طاها نسبت به ما، که تقریبن تربیتمون کرده بود و به معنای واقع کلمه، مربی ما بود، چه احساسی داشت؛ الان بهتر می فهمم که چقدر کار سختی انجام می داد و احتمالن چقدر براش سخت‌تر بوده که بعد از دبیرستان، گروه از هم بپاشه؛ اون دوره، دوره ای بود که افغان‌ها خیلی توی تهران پذیرفته نشده بودن و با این که تعدادشون خیلی زیاد بود، شرایط خوبی برای زندگی نداشتن (فکر می کنم الان شرایطشون بهتر شده باشه؛ نشده؟)؛ البته طاها افغان نبود! اما نمی دونم چطوری بین افغان‌های منطقه معروف شده بود و توی مراسماشون ساز می زد؛ پول خیلی خوبی هم ازشون می گرفت؛ دو سه هفته یه بار میومد به ما می گفت که امشب دارم می رم مراسم افغانی‌های فلان‌‌ محله و واقعن نیاز دارم یه همکار بیاد کمکم؛ مسخره‌ش می کردیم و می خندیدیم.

طاها در حال حاضر یه نوازنده دوره‌گرده و هنوز هم به همکار نیاز داره.

اشکان هیکلی بود و موهای فرفریِ پُرپُشت داشت که وقتی تابستونا بلندشون می کرد شبیه مارسلو، فوتبالیست برزیلی می شد! خیلی بچه عجیب غریبی بود و راستش، من خیلی ازش خوشم نمیومد: بد دهن بود و زیاد توهین می کرد و من همیشه یه جورایی سعی می کردم ازش فاصله بگیرم. خونه اشکان اینا توی محله ما بود، اما خیلی به ما نزدیک نبود و مجبور نبودم زیاد باهاش صمیمی بشم؛ مطمئن بودم هیچ وقت قرار نیست از اشکان خیری به من برسه....
دبیرستانی که من و فربد توش درس می خوندیم خیلی به خونه‌مون دور نبود ولی ما عادت داشتیم که با اتوبوس بریم مدرسه و اتفاقاً اشکان هم صبح ها با ماشین برادرش میومد همون ایستگاهی که من و فربد می رفتیم و البته می رفت به مدرسه ای که، خدا رو شکر، مدرسه ما نبود؛ به هر حال توی دوران دبیرستان، حداقل روزی یه ربع یا بیست دقیقه باید توی ایستگاه و اتوبوس تحملش می کردیم؛ اما اصل ماجرا این که اشکان توی همون یه ربع بیست دقیقه حرفای عجیب غریب می زد و سؤالای مختلف از ما می پرسید، درباره موضوعات مختلف. یادمه هر وقت من و فربد به ایستگاه مدرسه می رسیدیم و از اشکان جدا می شدیم، تا وقتی برسیم سر کلاس درباره حرف هایی که اشکان زده بود صحبت می کردیم؛ حتا روزایی که اشکان مدرسه نمی رفت و من و فربد توی ایستگاه تنها بودیم هم درباره حرف هایی که اشکان روزهای قبل زده بود صحبت می کردیم؛ حدس می زدیم که این حرف ها رو از دو تا برادر بزرگترش یاد می گیره و احتمالن خودش هم نمی فهمه دقیقن چی داره بلغور می کنه؛ اما اشکان چی می گفت؟
یه روز میومد درباره ارتباط کلامی صحبت می کرد، مثلا می گفت وقتی یه نفر از شما سؤالی می پرسه، حتا اگه جواب رو می دونید، سریع جوابش رو ندید و چند ثانیه مکث کنید، این طوری می تونید به سؤالش فکر کنید و جواب پخته تری بدید؛ یا مثلا می گفت وقتی دوست دارید توی مدرسه حرفی که می‌زنید یا کاری که می‌کنید مورد قبول قرار بگیره، فقط کافیه با اطمینان بگید که پدر و مادرتون اون رو بهتون گفتن و برای این که به ما ثابت کنه حرفاش درباره تأثیر رابطه کلامی درسته، مدت زیادی موهاش رو کوتاه نکرد و شبیه مارسلو، فوتبالیست برزیلی شد و خودش می‌گفت که به ناظم مدرسه می‌گفته که مادرش دوست داره موهای بلندی داشته باشه و به خاطر مادرشه که موهاش رو بلند نگه می داره....
یه روز میومد درباره ارتباط چشمی صحبت می کرد، مثلا می گفت وقتی از یه نفر سؤال پرسیدی، اگه جوابی که بهت داد قانع کننده نبود، فقط کافیه سکوت کنی و توی چشم هاش نگاه کنی، این کار معمولن باعث می شه طرف تحت یک فشار نامرئی قرار بگیره و به صحبت کردن ادامه بده و برای این که به ما ثابت کنه که حرفاش درباره رابطه چشمی درسته، فقط با نگاه کردن و خندیدن، مُخ یکی از دختر دبیرستانی‌هایی که هر روز توی ایستگاه می دیدیم رو زد...
اما بیشتر اوقات درباره کلیت زندگی صحبت می کرد، مثلا می گفت معمولن افراد باهوش تنهاتر و گوشه‌گیرتر هستن چون توی انتخاب دوستاشون خیلی با وسواس عمل می کنن؛ یا مثلا می گفت اگه یه نفر از یه آهنگ خیلی خوشش میاد به خاطر اینه که با اون آهنگ یه خاطره ای چیزی داره که از نظر احساسی خیلی درگیرش کرده؛ یا مثلا می گفت پیش آدمای ساکت خودتون رو احمق تر از اون چیزی که هستید نشون بدید که گاردشون رو پایین بگیرن و باهاتون ارتباط برقرار کنن.... 
چیزی که باعث می شه این روزا به اشکان فکر کنم اینه که متوجه شدم که عملاً دارم از خیلی از چیزایی که توی ایستگاه اتوبوس می‌گفت، توی زندگیم استفاده کنم؛ به عبارتی طی اون چند سالی که صبح ها اشکان رو می دیدم، بیشتر از این که توی مدرسه چیزی یاد بگیرم که توی زندگیم به درد بخوره، توی ایستگاه اتوبوس چیزهایی یاد گرفتم که الان می تونم ازشون استفاده کنم؛ اونم از اشکان که اصلن ازش خوشم نمیومد!