پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۱۸ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «مدرسه» ثبت شده است

ورونیکا: من از داستانات خوشم میاد؛ به نظرم باید بنویسی‌شون... فقط حواست باشه، باید همون جوری که تعریف می‌کنی بنویسی‌شون... داستانای بامزه‌ای داری، اگه بنویسی من می‌خونمشون....

رگ‌یابی ۲ (۲۰۱۷)



ایلیا بچه‌محلمونه؛ توی یه دبیرستان درس خوندیم، البته سر یه کلاس نبودیم؛ قدش کوتاه بود و اندام لاغر و صورت پُرمویی داشت؛ خیلی کم غذا می‌خورد و به غیر از نون‌پنیری که مامانش براش لقمه می‌کرد، هیچ وقت توی مدرسه چیز دیگه‌ای نمی‌خورد؛ توی مدرسه حرفای عجیب غریب زیاد می‌زد و مجموع ویژگی‌هایی که داشت باعث می‌شد بچه‌های کلاسشون زیاد اذیتش کنن؛ البته خودش خیلی مهربون و مؤدب بود و همیشه به همه احترام می‌ذاشت، اما به هر حال خیلی دل خوشی از بچه‌های کلاس خودشون نداشت و برای همین، خیلی وقتا موقع زنگ‌های تفریح، سعی می‌کرد خودش رو قاطی بچه‌های کلاس ما جا کنه؛ یادمه بچه‌های اکیپ ما زیاد ازش می‌پرسیدن که چطوری موهای صورتش این قدر خوب رشد کرده؛ اونم می‌گفت که اگه دوست دارید سریع ریش دربیارید، هر روز صورتتون رو با تیغ بتراشید و بهش پوستِ مرغِ پخته بمالید! 
گاهی اوقات از مدرسه با ایلیا برمی‌گشتم خونه؛ بچه آخر خونواده بود و چند تا داداش بزرگ‌تر از خودش داشت. برای من جالب‌ترین چیز درباره خونواده ایلیا این بود که ـ نمی‌دوم به چه دلیلی ـ اینا توی محله ما دو تا خونه داشتن که یکی سر محله بود و اون یکی انتهای محله و هر چند هفته یه بار محل زندگی‌شون رو از این خونه به اون خونه تغییر می‌دادن! هر دو تا خونه اساس‌های خیلی کمی داخلشون بود و اتاق‌ها سرتاسر با فرش و موکت پوشیده شده بودن؛ هر چند وقت یه بار دلیل این مسأله رو از ایلیا می‌پرسم و ایلیا در جواب این پرسش، فقط نیشش رو باز می‌کنه! 
پیش‌دانشگاهی با ایلیا سر یه کلاس بودیم؛ اوایل همون سال تحصیلی بود که پدرش سکته کرد و به رحمت خدا رفت؛ ختم پدرش که دیدمش، یه قسمتی از موهای صورتش، یه جایی زیر چونه‌ش، اندازه یه سکه ریخته بود و سفیدِ سفید شده بود؛ بعد از اون ماجرا خیلی رفت دکتر پوست که اون مسأله رو حل کنه ولی نشد؛ هزار تا آمپول کوفتی بهش داده بودن که به شکل موضعی زیر چونه‌ش تزریق می‌کرد اما اصلا جواب نمی‌گرفت؛ چند ماه گذشته بود اما همچنان غمگین و افسرده بود و همچنان اون قسمت از زیر چونه‌ش هیچ مویی رشد نمی‌کرد؛ یه روز رفته بودم خونه‌شون که احوالشو بپرسم، داشت درباره مشکل ریزش سکه‌ای ریشش صحبت می‌کرد که نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و بیخیال حال خرابش شدم و احمقانه‌ترین حرفایی که می‌شد بزنم رو زدم: «از بس که غصه می‌خوری ایلیا؛ می‌دونم سخته ولی به هر حال دیگه از دنیا رفته... منم یه روزی می‌میرم، خودتم یه روزی می‌میری... همه یه روزی می‌میرن!» ایلیا گریه کرد.
هرچی زمان گذشت از گریه‌های ایلیا کم نشد؛ خونواده‌ش نمی‌دونستن چی‌کار کنن؛ به ما بچه‌های محل سپرده بودن که زیاد باهاش در تماس باشیم و باهاش بیرون بریم، اما نمی‌دونستن که ایلیا وقتی پیش ما هست هم زیاد گریه می‌کنه؛ کنکورو خراب کرد و هیچ دانشگاهی قبول نشد؛ خیلی بعدها برام تعریف کرد که بعدازظهرها، وقتی همه فکر می‌کردن توی کتاب‌خونه داره برای کنکور درس می‌خونه، می‌رفته یه محله خلوت نزدیک فرودگاه و منتظر می‎‌شده که بیست‌دقیقه یک بار یه هواپیما با صدای بلند عبور کنه تا بتونه با خیال راحت، هِق‌هق کنه....
وضعیت ایلیا ادامه پیدا کرد تا این که خونواده‌ش تصمیم گرفتن هر دو تا خونه رو بفروشن و به یه خونه جدید اساس‌کشی کنن، به این امید که بعضی از خاطراتش محو بشه یا از بین بره و مؤثر هم بود؛ البته هنوز که هنوزه زیر چونه‌ش اندازه یه سکه کچلی داره، ولی بعد از اساس‌کشی دیگه دست از گریه کردن برداشت؛ بعدتر هم عین بچه آدم درسش رو تا مقطع ارشد مهندسی برق ادامه داد، با نمرات عالی از دانشگاه امیرکبیر فارغ‌التحصیل شد و در راستای انجام خدمت مقدس سربازی، به یه شرکت نظامی برای اجرای کامل طرحی که توی رساله پایان‌نامه‌ش در ابعاد محدود ساخته بود، معرفی شد؛ من که خیلی نمی‌فهمیدم چی می‌گفت اما در کل روی بُردِ یه دستگاه امنیتی کار می‌کرد که با تولیدش صدها میلیون تومن از بودجه مملکت صرفه‌جویی می‌شد؛ حدود یه سال مشغول انجام اون پروژه بود و به شدت خودش رو وقف پروژه کرده بود؛ هر وقت می‌رفتم دیدنش فقط درباره پروژه‌‌ی به اصطلاح محرمانه‌ای که روش کار می‌کرد، صحبت می‌کرد؛ یه سالی طول کشید که طرحش رو ارائه داد و باقی سربازی رو به خاطر طرح خوبش بهش بخشیدن (اگه پسر نباشید احتمالن نمی‌دونید که بهش می‌گن «پروژه کسری خدمت»). 
ایلیا راحت می‌تونه بره خارج از کشور برای ادامه تحصیل یا کار یا هر چی، اما فعلن ترجیح داده کنار خونواده‌ش باشه و با همکاری چن نفر از هم‌دوره‌ای‌های دانشگاهشون یه کسب و کار اینترنتی نون‌وآب‌دار راه بندازه. ایلیا به احتمال زیاد یکی از مهربون‌ترین آدمای زنده دنیاس. ایلیا این قدر مهربونه که الان عکس پروفایل تلگرامش، یه عکس یادگاری قدیمی از جمع بچه‌های دبیرستانه که خیلی اذیتش می‌کردن! یادمه بعد از اون ماجرای اساس‌کشی، وقتی بالاخره دست از گریه کردن برداشته بود، یه بار که مطمئن بودم حالش خوبه و از سؤالم ناراحت نمی‌شه ازش پرسیدم که بالاخره چی شد که تونست جلوی گریه‌های وقت و بی‌وقتشو بگیره؟ که نیشش رو باز کرد و جواب داد: «دیگه هیچ اشکی نمونده بود علی!»

تامی: این بِگبی واقعن دیوونه‌س پسر! ولی خب از طرفی... رفیقمونم هست!

رگ‌یابی (۱۹۹۶)



انگار یه کلاه از برف و یخ گذاشتم رو سرم: کلمه‌ها کنار هم قرار می‌گیرن، اما قبل از این که جمله ها شکل بگیرن، منجمد می‌شن و از بین می‌رن. زمستون چیز غریبیه: اگه خوب باشی بهترت می‌کنه، اگه حالت خراب باشه، سوز سرما نابودت می‌کنه... پس هر مشکلی داری قبل از زمستون حلش کن وگرنه سوز سرما نابودت می‌کنه....

مهدی به خاطر هیکل گنده و قد بلندش، همیشه میزای آخر کلاسو اشغال می‌کرد؛ بور بود و از همون اوایل دبیرستان ریش و پشم پرپشتی داشت؛ جرأت نمی‌کردیم روش اسم بذاریم یا به اسمی غیر از اسم خودش صداش کنیم؛ آدم ساکت و آرومی بود و معمولن کاری به کار کسی نداشت؛ هیچ وقت ندیدم خیلی خوش‌حال باشه یا بلند بلند بخنده یا با کسی شوخی یا بازی کنه و متعاقبن کسی هم جرأت نمی‌کرد توی مدرسه دم‌پرش بشه؛ زنگ تفریح که می‌خورد، تا مجبورش نمی‌کردن از کلاس خارج نمی‌شد؛ من که باهاش رفیق شده بودم همه بچه‌ها تعجب کرده بودن؛ البته یادمه یه بار که با یه کلاس دیگه قرار دعوا گذاشته بودیم و بهش رو انداختم، خیلی راحت جواب رد بهم داد: «علی‌جون من با کسی دعوا نمی‌کنم، از من می‌شنوی تو هم با کسی دعوا نکن....» اما به هر حال مهدی به نظرم آدم جذابی بود و من ترجیح می‌دادم که باهاش رفیق باشم.

ترجیح می‌دادم با مهدی رفیق باشم؛ یه بار می‌خواستم سر شوخی رو باهاش باز کنم؛ زنگ خورده بود؛ مهدی سرشو گذاشته بود روی میز؛ یادم نیست چه کرمی داشتم می‌ریختم که یه دفعه دیدم بین زمین و هوا دارم می‌چرخم. مهدی رو هوا تابم می‌داد. تخته سیاه، نیمکت‌ها، میل‌پرده و موزاییک‌های زشت و بدقواره کلاسمون چند بار دور سرم چرخیدن تا این که بعد از چند دقیقه مهدی بی‌خیال شد و دوباره گذاشتم روی زمین: «وقتی حوصله ندارم با من شوخی نکن علی آقا!» من شوکه شده بودم و فقط تونستم سر تکون بدم که یعنی متوجه شدم؛ دیگه هیچ‌وقت باهاش شوخی نکردم.

پیش‌دانشگاهی که بودیم صندلی‌هامون کنار هم بود، وقت زیادی رو با هم می‌گذروندیم و خیلی توی درس‌ها به هم کمک می‌کردیم؛ قبل از کنکور یه دوره یکی دو ماهه تعطیلمون کرده بودن که خودمون درس بخونیم؛ مهدی هر روز ماشین بابای بازنشسته‌شو می‌‌پیچوند میومد در خونه ما؛ با این که من صبح‌ها ساعت نُه و ده از خواب بیدار می‌شدم، مهدی ساعت هشت صبح هر روز دم در بود؛ مامانم بهش اصرار می‌کرد که بیاد بالا تا من بیدار می‌شم، ولی مهدی قبول نمی‌کرد و توی ماشین درس می‌خوند... بعدش تا ساعت چهار بعد از ظهر بین درختای زشت پارک چیتگر درس می‌خوندیم، تا ساعت شیش چرت و پرت می‌گفتیم درباره هر چیزی و بعدشم برمی‌گشتیم خونه. 

کنکور که دادیم و دانشجو شدیم هر کدوممون رفتیم سیِ خودمون و رابطه‌مون خیلی محدود شد؛ یکی دو سال بعدش زنگ زد گفت بیا فلان جا پرزنتت کنم... رفته بود تو کار نتورک مارکتینگ؛ زمستون بود؛ کت و شلوار مشکی و پیرهن خاکستری پوشیده بود که به نظرم خیلی برازنده‌ش بود؛ مثل معلمای دبیرستانمون سعی می‌کرد جدی باشه؛ پای تخته برام یه مثلث کشید و هزار جور دری‌وری گفت؛ یاد چرت و پرتایی که تو چیتگر می‌گفتیم افتاده بودم و دبیرستان... حرفاش که تموم شد بهش گفتم دلم برات تنگ شده بود اومدم ببینمت... گفت اگه می‌خوای حمایتم کنی و کمکم کنی، ازم خرید کن؛ گفتم: «اومدم ببینمت آقا مهدی! دلم برات تنگ شده بود...» دیگه از اون روز همدیگه رو ندیدیم، البته در دوران پساتلگرام هر چن وقت یه بار، یکی‌دوتا وویس رد و بدل می‌کنیم و بعد گم‌ و گور می‌شیم توی زندگیای مشکی و خاکستری خودمون.

بِگبی: یه بار دیگه با من شوخی کنی از وسط نصفت می کنم! فهمیدی؟

رگ‌یابی (۱۹۹۶)


هزار جور ماجرا داشتیم با فرامرز؛ بچه محلمون بود، اما پدرش اجازه نمی داد که توی مدرسه های معمولی محله درس بخونه؛ فرامرز همه پایه های تحصیلی رو توی مدارس خوب مرکز شهر درس خوند؛ ما تا مدت ها فکر می کردیم که فرامرز قراره از نظر تحصیلی از همه ماها موفق تر باشه و یه جورایی تبدیل شه به یه آدم حسابی که سرش تو درس و کتاب و تحقیقه و ایناس؛ تا این که رفت دانشگاه و دو سه سال درس خوند و انصراف داد.

خیلی وقته فرامرز رو می شناسم، از بچگی‌. رابطه مون از اون رابطه هاس که هیچ جوره قطع نمی شه: همزمان که با همدیگه ندار و رُک هستیم، هیچ وقت وارد حریم همدیگه نشدیم و از خط قرمزها عبور نکردیم؛ از نظر ظاهری شبیه راسل کرو توی فیلم گلادیاتوره (که اگه همین الان کانالای تلویزیون رو عوض کنید، احتمالن یکی از شبکه ها داره نشونش می ده) و از نظر اخلاقی شبیه ترین مردمان به شخصیت بگبی توی شاهکار سینمایی رگ‌یابیه: عاشق بیلیارد و کارتینگه و تقریبن مطمئنم که هر ساعتی از روز و هر روزی از هفته که بهش زنگ بزنم، همون لحظه وقتش رو برای بیلیارد یا کارتینگ خالی می کنه (به سن من که برسید متوجه می شید که داشتن همچین رفیقی چقدر برای ادامه حیات لازمه)، مخصوصن سر بیلیارد که خیلی با همدیگه کل‌کل داریم. فرامرز هیکل درشت و روحیه جنگنده ای داره؛ وقتی سنمون کمتر بود، بیرون از خونه ماجرا زیاد برامون درست می کرد؛ الان خیلی بهتر شده چون تقریبن یاد گرفتیم که چطوری باید آروم نگهش داریم؛ مخصوصن وقتی چن نفر سر میز ایستادن و دارن بازیمون رو نگاه می کنن، باید حتمن حواست جمع باشه که بازی رو ببازی....

اوایل دانشگاه که پیش آقا امیرعلی کار می کردم یه روز بهم زنگ زد گفت دنبال کار می گردم؛ رو انداختم به آقا امیرعلی که بیاد چاپخونه پیش من، اونم قبول کرد که فرامرز هم اون جا استخدام شه؛ چون خیلی قبل تر از فرامرز اون جا استخدام شده بودم و نسبت به فرامرز خیلی به کارها مسلط تر بودم، سر هر کاری که اون جا بود فرامرز رو به چالش می کشیدم و به رقابت دعوتش می کردم (اون موقع هنوز بلد نبودم که چطوری باید باهاش رفتار کنم)؛ فرامرز هم وقتی خودش رو در مقام شکست می دید، معمولن وارد فاز درگیری فیزیکی می شد؛ هر روز یه خسارتی به چاپخونه وارد می کردیم؛ اگه تو انبار کاغذ یا کنار دستگاه های چاپ و برش درگیر می شدیم، بعد از ظهرش باید می رفتیم بهارستان یا ملت، تا بتونیم قبل از این که آقا امیرعلی بفهمه، اقلام صدمه دیده رو جایگزین کنیم؛ بعدن که بیشتر تجربه کسب کردم، فهمیدم وقتایی که کنار کامپیوترای چاپخونه درگیر می شدیم، فرامرز بیشتر از این که بزنه، کتک می خوره، دلیلشم این بود که زیاد از قطعات کامپیوتری سر در نمی آورد و بعد از دعوا مجبور می شد حسابی منت منو بکشه که بریم چارراه ولیعصر واسه تعمیرات؛ البته بدون شک سخت ترین روزا، روزایی بودن که توی آشپزخونه درگیر می شدیم: آشپزخونه پر از ظرفای قدیمی و خوش دست بود که معمولن برای شروع درگیری به سمت همدیگه پرتاب می کردیم، گیر آوردنشون توی بازار خیلی مشکل بود و معمولن به شکل تکی فروش نمی رفتن. القصه این که همون یه قرون دوزاری هم که آقا امیرعلی آخر هر ماه مینداخت کف دستمون هم برای این روزا پس انداز می کردیم. فرامرز البته اوضاعش بهتر از من بود و اون طوری که خودش می گفت، فقط برای این که به خودش و خونواده ثابت کنه که عرضه پول دراوردن داره اومده بود چاپخونه و بعد از این که یه سرمایه گزاف برای شروع کار از پدرش گرفت، دیگه چاپخونه کار نکرد و خب، دیگه دانشگاه هم نرفت؛ توی یه کاری سرمایه گذاری کرد و خیلی زود ورشکست شد؛ البته روحیه خودشو از دست نداد و دوباره با کمک خونواده و رفقاش توی کار قطعات یدکی خودرو سرمایه گذاری کرد....

سال های زیادی از اون دوران گذشته. فرامرز به غیر از تهران توی چند تا شهر دیگه هم خونه و مغازه خریده؛ اخیرن یه رستوران افتتاح کرده و پروژه بعدیش سرمایه گذاری برای ساختن یه مجتمع اداری تجاری بزرگه؛ هنوز هر چند هفته یه بار با همدیگه بیلیارد می ریم و هنوز همه تلاشم رو می کنم که برنده نشم!