پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۴ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «مادر» ثبت شده است

از پارسال که فهمیدیم احتمالن هیچ وقت بچه دار نمی شیم، زندگی‌مون از حالت معمولی خودش خارج شد: به غذاهامون طعم حسرت اضافه شده بود و دیوارها و درهای خونه، حسرتی‌رنگ (!) شده بودن. من زود خودم رو جمع و جور کردم ولی با پروین هیچ کاری نمی تونستم بکنم. مادرم، که بدون شک دوست‌داشتنی‌ترین زن دنیاس، خیلی زود متوجه شد که یه مشکلی داریم؛ پروین ماجرا رو بهش گفت. من عصبانی شدم چون رفتارها و عکس‌العمل‌های پروین نسبت به موضوع، برام قابل درک نبود. پروین هم پرخاشگر شده بود و زیاد با هم درگیر می شدیم. مادرم از دستم عصبانی شد، پروین رو پیش خودش نگه داشت و من رو از خونه اخراج کرد؛ یادمه چند روز اجازه نداد پروین رو ببینم تا این که خود پروین ازش درخواست کرد....
توی همه لحظات زندگیم، تأکید می کنم: توی همه لحظات زندگیم، مطمئن بودم و هستم که امکان نداره هیچ وقت هیچ زنی توی دنیا اندازه مادرم دوست داشتنی باشه: آهو. من هیچ وقت پدربزرگم (ینی پدرِ مادرم) رو ندیدم و مادرِ مادرم، وقتی خیلی بچه بودم از دنیا رفت. تنها چیزی که از مادربزرگم یادمه، موهای سفید بافته شده‌شه که تا روی کمرش اومده بود و مثل یه طنابِ قطور، محکم، ضخیم و خشن بود. گاهی اوقات از خودم سؤال می پرسم که اونا چه جور آدمایی بودن که اسم دخترشون رو گذاشتن آهو؟ 
اگه بابام به جای من این وبلاگ رو تأسیس کرده بود و ازش می خواستن که درباره آدما چیزی بنویسه، اگه بابای من هزار تا وبلاگ داشت و توی هر وبلاگش هزار تا پست داشت، مطمئنم که توی همه‌ پست‌ها از خوبی ها و لطایف آهو نوشته بود؛ عاشق اینه که داستان آشنا شدنش با آهو رو تعریف کنه و هر بار که برات تعریف می کنه، لحنش جوریه که انگار اولین باره داره اون داستان رو برای کسی تعریف می کنه؛ حداقل هفتاد بار تا حالا داستانش رو شنیدم.

به استثنای وقت هایی که برای مادرم یا سارا ساز می زدم، هیچ وقت توی زندگیم احساس نکردم که نوازنده خوبی هستم یا استعداد خاصی توی موسیقی دارم که مثلاً در حال تلف شدنه. اوایل که یه دَلَنگ و دولونگی یاد گرفته بودم، هر وقت هزار تا مهمون میومد خونه‎مون، همین جوری که همه نشسته بودن و داشتن با هم صحبت می کردن، بابام یه جوری که صداش به همه برسه می گفت: «علی واسه‌مون ساز می زنی؟» پدر جان! همین الان عرض کردم، به غیر از مادرم و سارا دوست ندارم برای کس دیگه‌ای ساز بزنم... ولی خُب... وقتی برای آشنا و فامیل ساز می زدم بابام خیلی بهم افتخار می کرد و این باعث می شد همیشه واسه هر کسی که بابام دوست داشت ساز بزنم. البته مهسا وقتی میومد خونه‌مون، قبل از پدرم ازم می خواست که ساز بزنم؛ حتا یادمه چند بار اتفاق افتاده بود که بعد از این که برای همه موسیقی رو اجرا می کردم و ساز رو داخل کیفش می ذاشتم و می بردمش اتاقم، مهسا رو می دیدم که تنهایی پشت سرم راه افتاده و اومده توی اتاقم و می‌گه که اگه می شه یکی از قطعه ها رو، همین جا، دوباره برام اجرا کن؛ من هم خُب براش اجرا می کردم. 

از ابتدای امر، بیشتر به موسیقی کلاسیک علاقه داشتم و برای همین هر وقت قطعه‌ای رو برای آرمان اجرا می کردم، قبل از این که به وسطاش برسم متوجه می شدم که نارکولپسی شده (!) و تقریبن خوابیده؛ همین طوری شد که آروم آروم متوجه شدم که موسیقی، یا بهتره دقیق‌تر بگم: شنیدن و دیدن اجرای یک قطعه موسیقی، برای بعضی‌ها اصولن پدیده جذابی نیست؛ مثلن من می‌دونم که هیچ وقت برای ایمان نباید یه قطعه طولانی اجرا کنم چون از یه بخشی به بعد دیگه اصلن به موسیقی گوش نمی ده و بیشتر به عشق از دست رفته‌ش فکر می کنه تا اون نُت‌هایی که من دارم برای دقیق به صدا دراوردنشون خودم رو جر می‌دم. بعضی‌ها خوب گوش می کنن که موسیقی داره دقیقن چی می گه؟ بعضی ها ولی انگار نه انگار. فربد خوب گوش می کرد و عاشق بعضی از قطعه ها شده بود؛ همه جا و پیش همه از ساز زدن من تعریف می کرد؛ این قدر تعریف کرد که بنیامین و دانیال ساز خریدن و از من خواستن که بهشون ساز زدن یاد بدم.

جالب‌ترین بازخورد رو ولی قطعن از مِتی طَیّب می گرفتم که اون موقع‌ها که توی خونه ویلایی زندگی می کردیم، همسایه دیوار به دیوارمون بود؛ پسر چموش و بزرگ خونواده بود و می گفت که هر وقت صدای ساز زدن من از توی اتاقش به گوشش می خوره، به بهونه گوش دادن به صدای ساز من میاد توی حیاط و دور از چشم مامان و باباش چند نخ سیگار دود می کنه. 

شب از نیمه گذشته، خواب ندارم و بیش از دو هفته س که تنها زندگی می کنم.

حاج خانوم، همسایه دیوار به دیوارمون بود و خیلی پیر بود؛ عینک ته‌استکانی داشت و به سختی و با استفاده از عصا راه می رفت؛ بیشتر اوقات روی سکویی که شوهرش قبل از فوتش کنار در خونه درست کرده بود، نشسته بود و با زن های همسایه که از روبروی خونه‌شون عبور می کردن خوش و بش می کرد؛ اگه من از جلوش رد می شدم حتمن یه کاری بهم می سپرد: علی جان! داشتی برمی گشتی دو تا نون هم برای من بگیر... علی جان، مادر، بیا ببین این ماهواره من چش شده، دوباره بَفرَک (برفک) نشون می ده... علی جان، مادر، بیا این پولو بگیر برو یه خرده میوه بیار برام، امشب بچه ها میان خونه... خودم بیام عروسیت برقصم ایشالا.... اگر هم من چند روز از خونه بیرون نمیومدم، حتما میومد زنگ خونه رو می زد و یه کاری بهم می داد که براش انجام بدم. 

پنج شیش تا بچه داشت که همه ازدواج کرده بودن و معمولن دو هفته یه بار، همه با هم میومدن دیدنش. هر وقت کوچه پر از ماشین می شد می فهمیدیم که حاج خانوم مهمون داره؛ مامانم تعریف می کرد که هر وقت کنارش می شینه، عکس یکی از نوه های دم بختش رو درمیاره و بیست دقیقه ازش تعریف می کنه: اون موقع ها مجرد بودم، اما وقتی با پروین برای اولین بار رفتم پیشش، از خوشحالی اشک توی چشماش حلقه زد؛ بهش گفتم باید برای عروسی من خودش رو آماده کنه، بهش گفتم مطمئنم از همه بهتر می رقصه و بهش گفتم حتماً باید با من توی ماشین عروس بشینه؛ حاج خانوم می خندید و اشک می ریخت و صد البته که دیگه با مادر من درباره هیچ کدوم از نوه هاش صحبت نکرد! 

البته حاج خانوم هیچ وقت عروسی من نیومد. چند ماه قبل از عروسیم، یه بعد از ظهر که داشتم برمی گشتم خونه، دیدم که توی کوچه هزار تا ماشین پارک شده و نوه های قد و نیم‌قد حاج خانوم دارن بیرون از خونه بازی می کنن: حاج خانوم بیشتر از همیشه مهمون داشت.... 

مردن حاج خانوم، چرت ترین اتفاقی بود که توی اون دوره قبل از عروسیم اتفاق افتاد. بچه های حاج خانوم خونه رو تبدیل کردن به حسینیه و تا یک سال، مراسم های مختلف توش برگزار کردن؛ یه جورایی همه چیز داشت خوب پیش می رفت تا این که بچه هاش تصمیم گرفتن خونه رو بکوبن و یه آپارتمان بسازن: کارگرها همه چیز رو خراب کردن. سکویی که حاج خانوم همیشه روش نشسته بود، الان دیگه اصلا وجود نداره و به جای اون یه صدایی به وجود اومده که هر دفعه توی راه پله خونه بابام می پیچه و می گه: علی جان! مادر چرا بغض‌تو قورت می‌دی؟ خُب رسم دنیا اینه دیگه... گریه کن مادر... گریه کن... گریه کن... و قورت دادن اون بغض لعنتی، از سخت‌ترین کارهاییه که بعد از فوت حاج خانوم انجام می دم.