پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۱۰ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «فیلم» ثبت شده است

چه فایده داره الان این کارا؟

وبلاگو می گی؟

همه چی؛ این که برگشتیم عقب داریم مرور می کنیم...

دوس دارم یه روایتی داشته باشم از اتفاقایی که افتاد و از زندگیم کلا؛ گفتم اگه دوس نداری این قسمتایی که مربوط به تو می شه حذف می کنم... من منتظر موندم که ازت اجازه بگیرم

اجازه گرفتنش که چرته

مثل فیلم و داستانه دیگه

من و تو می دونیم واقعیه

اما می گم مثل اون شب که می گفتی کسی نبود راهنماییمون کنه، همین الان هم کارمون مث همون موقه‌س دیگه... تازه الان مثلن عاقل شدیم

خب چی کار کنم به نظرت؟ ننویسم؟

باشه نمی نویسم

خب الان بگو چی کار کنم؟

فقط هر چی می گی نگو نمی دونم

من نمی گم اینارو ننویسی

می گم اون شب یه جوری حرف می زدی که دیگه حالا انگار از کار الانت مطمئنی

انگار همه چی تقصیر گذشته‌س

تقصیر مامان منه و بابای تو

ینی شک داری که هیچ کسی واسه‌مون کاری نکرده؟

من دارم می گم الان تو به این سن رسیدی

منم به این سن رسیدم

عقل تو کله‌مون هست؟

نه

نیست دیگه

اگه بود تو پیام نمی دادی، منم جواب نمی دادم

روایت زندگی توی این شرایطی که داری به چه دردت می خوره؟

واسه من مهم نیست؛ خیلی هم فانه واسه من

فقط می گم می خوای چی کار کی؟

چقد التماس کردم

چقد ذلیل کردم خودمو

چی شد که بالاخره عکس فرستادی واسه‌م؟

اولین عکسی که فرستادی فک کنم همونی بود که رو سرت آشغال پفک بود

فک کنم اون عکس منو جادو کرد

عکس عجیبی بود 

تو زیاد عکس نمی فرستادی

خب اون موقع حساس بودم

نمی خواستم اذیتت کنم

اصلن خیلی از حساسیت‌هامو الان نمی فهمم

واسه‌م عجیبه که یه چیزایی اون موقع برام مهم بوده اما الان این قدر بی اهمیت شده

آره خیلی جالبه این پدیده

بعضی وقتا از دوستام می شنوم بهم می گن:

یادته فلان حرفو می زدی چقدرم مطمئن بودی؟ الان چی داری می گی؟

عکس پفکیه رو پیدا کردم... چه کیفیتی داشته گوشیم!

خیلی نگذشته ها؛ همه‌ش ده ساله

اما انگار خیلی گذشته...

این که کامنت گذاشته خیلی جدی بوده رابطه مون، منظورش چیه؟

این که به هم ریختیم بعد از جدا شدن

فک کنم منظورش اینه دیگه

...

یه عکسم داشتی که از بچگیات بود، دستت سوخته بود

اونم دوس داشتم

بقیه عکسایی که فرستادی رو خیلی یادم نیست

بیشتر تو مدرسه عکس می گرفتی

من بیشتر عکس می فرستادم

فیلمم می فرستادم با اون اینترنت داغون

صبح روشن می کردم کامپیوترو

می ذاشتم برات بفرسته

خودم می رفتم تو صف شیر

تابستون بود... چقدر خوش می گذشت، هیچ درد و غمی نداشتم

یه زمانی هم بود دراپ باکس کشف کرده بودیم

آهنگ می ریختیم تو دراپ باکس

یه روزی زدی همه رو پاک کردی

چه آهنگایی گوش می دادیم

اون اول که تو فاز عشق و عاشقی بودیم

مجید خراط‌‌ها

کریس دی برگ

محسن یگانه

یادمه، دراپ باکس که خیلی دور نیست، واسه سه چهار سال پیشه... ولی مجید خراط‌ها...

چه حسی داری مجید خراط‌ها گوش می دادیم؟

تموم شد... ولی چقدر بچه های خوبی بودیم... کاش چت بقیه رو هم می شد خوند تا ببینیم بقیه چه جوری بودن اون موقع

نمی دونم...

چند سال دیگه هم اگه اینارو بخونیم خیلی عجیبه واسه‌مون

مطمئنم من تا چن سال دیگه هزار بار عوض شدم...

سارا از اقوام نزدیک منه و از نظر ظاهری و باطنی، از ظریف ترین و شکننده ترین نوع آدم هاست؛ چند سال از من بزرگتره، اصفهان زندگی می کنه و ما سالی یکی دو بار همدیگه رو می بینیم؛ قدیما که مجرد بودم وقتی از اصفهان میومد تهران خونه ما، چند روزی می موند و من فرصت می کردم که هر روز ببرمش تهرانگردی و هر شب براش فیلم های سورئالی مثل آلیس در سرزمین عجایب و جادوگر شهر اُز بذارم که عاشقشون بود؛ رشته ش گرافیک بود و تخصصش نقاشی رنگ روغن بود؛ توی هنرستان تدریس می کرد و نقاشی هاش رو توی تهران و اصفهان می فروخت؛ یادمه یکی از نقاشی هاش که خیلی فروخت، تصویری از سر یه زن خندان بود که روی یه تپه سرسبز، بین سایر درخت ها ریشه کرده بود و بخشی از اون ها شده بود....

سارا خیلی زود ازدواج کرد و خیلی زود دو تا پسر خوشگل و باهوش به دنیا آورد؛ شوهر بد اخلاقی داشت و خیلی زیاد با همدیگه دعوا داشتن؛ بعضی وقتا که جدی تر قهر می کرد، بچه کوچیک ترش رو بغل می کرد و با اتوبوس میومد تهران خونه ما؛ من هم روزها می بردمش تهرانگردی و شب ها براش فیلم های سورئال می ذاشتم! یه بار که اومده بود، خیلی خیلی حالش خراب بود و هیچ فیلمی آرومش نمی کرد.... یادمه با پسرش توی مترو بودیم و داشتیم از پله ها بالا می رفتیم که سارا یه دفعه نشست روی پله ها، کفش هاشو دراورد، رفت توی گالری تصاویر موبایلش و شروع کرد به مرور کردن خاطراتش؛ عکس ها رو نشون ما می داد و با بغض، خاطره تعریف می کرد؛ به زور بلندش کردم و بردمش خونه. 

دفعه بعد که سارا اومده بود خونه مون از همسرش جدا شده بود و به خاطر مراسم عقد من اومده بود تهران؛ با این که بچه ها رو ازش گرفته بودن و حالش خیلی بد بود، به خاطر پافشاری من پای تلفن، خودش رو به مراسم رسوند؛ یادمه بعد از مراسم بهم گفت اگه واقعاً دوستش داری و می خوای همیشه باهاش زندگی کنی، یادت باشه هر وقت اشتباه کردی ازش معذرت خواهی کن و از دلش دربیار، نذار هیچی توی دلش بمونه... همین... از اون موقع دیگه هیچ وقت خونه ما نیومد؛ وقتی خیلی دلم براش تنگ شد، رفتم اصفهان پیشش؛ توی یکی از خیابون های جُلفای اصفهان قرار گذاشتیم، با همدیگه قدم زدیم و توی رستورانی که پاتوقش بود شام خوردیم؛ قرار شد شب خونه سارا بخوابم و صبح زود برگردم تهران. 

شب از نیمه گذشته بود؛ کلید رو انداخت، در آپارتمان رو باز کرد و چراغ ها رو روشن کرد؛ همه جا روشن شد، به غیر از یه دیوار سه متری که کاملا سیاه بود: سارا دیوار وسط خونه رو سیاهِ سیاه کرده بود و وسط اون حجم از سیاهی، طرح زنی رو نقاشی کرده بود که با موهای بلندش، پشت به ما ایستاده بود و در حال نواختن ویولون بود. واقعاً به خاطر اون حجم از سیاهی جا خورده بودم. با خنده گفتم: به به! چه خانوم زیبایی! سارا ذوق کرد و گفت: واقعن قشنگه؟ تازه تمومش کردم... بعد از پشت چنگ زد به پیراهنم و گفت: باید از عقب تر نگاه کنی! 

روبروی دیوار سیاه ایستاده بودم و تقریباً خشکم زده بود. سارا با ویولونش از اتاق خوابش بیرون اومد و بین من و نقاشی حایل شد؛ ویولون رو زیر چونه ش گذاشت و آرشه رو بالا برد؛ بهش خیره شدم: شال سیاهش رو دراورده بود و به جای اون، یه شال سفید و بلند روی سرش بود؛ این قدر بلند بود که چند سانتیمتری از انتهاش روی زمین افتاده بود.