پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «شمال» ثبت شده است

راننده اول

یه راننده تاکسی معمولی بود؛ با چند ‌تا از هم‌کلاسی‎ها، گاهی باهاش می‌رفتیم شمال که بریم دانشگاه؛ البته ما خیلی بیرون از تاکسی نمی‌دیدیمش، اما همون اوایل فهمیده بودیم که یکی از پاهاش می‌لنگه؛ اگه داخل ترمینال سوارمون می‌کرد باید به ترمینال کمیسیون می‌داد، واسه همین شماره‌شو داده بود که بیرون از ترمینال باهاش قرار بذاریم؛ سنش زیاد بود و موهاش ریخته بود؛ خودش خیلی سواد درست‌حسابی نداشت، اما به دختراش امیدوار بود که درس بخونن و به جاهای خوب‌خوب برسن، البته نه توی ایران: «بالاخره یه روزی بچه‌ها رو برمی‌دارم و می‌رم از این جهنم، شنیدم یه راه‌هایی هست که می‌شه قاچاقی رفت اون ور کار کرد؛ خیلی هم گرون نیست انگار... یه خرده دیگه پول جمع کنم می‌رم به امید خدا....» بعد که پیاده می‌شدیم می‌خندیدیم که آخه اینو کجا راه می‌دن بره خارج؟ بعد که خبردار شدیم با دختراش رفته خارج برای زندگی، سؤالات بیشتری برامون مطرح شده بود: چی کار می‌کنه آخه این توی امریکا؟ به چه زبونی اون‌جا داره صحبت می‌کنه الان؟


راننده دوم

لاجرم باید با یه راننده دیگه هماهنگ می‌کردیم؛ این یکی شمالی بود اما دوست و آشنا و فک و فامیل توی تهران زیاد داشت ظاهرن. از محمودآباد تا تهران، دو ساعت و چهل دقیقه‌ی مرگ‌بار! خیلی از جاهای جاده چشمامو می‌بستم؛ مثلن بهش می‌گفتیم آخه تو که نمی‌بینی اون طرف پیچ چه خبره، از کجا می‌دونی کسی نمیاد که با این سرعت، سبقت می‌گیری سر پیچ؟ قیافه‌ و هیکلش شبیه جیسون استاتهام بود و سیگار رو با سیگار روشن می‌کرد: «فوقش اگه دیدم ماشین از جلو میاد، سریع برمی‌گردم توی لاین خودم دیگه... راستی بچه‌ها! اگه دوست داشتید سیگار بکشید مشکلی نیستا خجالت نکشید... من امروز با دوستام قرار گذاشتم تهران بریم استخر، واسه همین یه خرده دارم عجله می‌کنم؛ شما هم زودتر می‌رسید سر خونه‌زندگی‌تون به نفعتونه دیگه بابا...» به گمونم استخر، فوتبال، سینما یا چیزای دیگه رو بهونه می‌کرد که بهش گیر ندیم که آروم‌تر رانندگی کنه؛ البته انصافن موقع رانندگی شش‌دنگ حواسش به جاده بود و میون‌برها و جاده‌های فرعی جاده هرازو عین کف دستش بلد بود: دو ساعت و چهل دقیقه، حتا توی شب‌های پُرترافیک و شلوغ! 


آقاسجّاد

در جست‌وجوی یه راننده خوب، یکی از بچه‌ها آقا سجاد رو پیدا کرد که از طریق یه آدم خیلی مطمئن معرفی شده بود. آقا سجاد کُرد بود؛ یادمه روز اول که با اون هیکل ورزشکاری، صورت عضلانی، قد بلند، شلوار جافی و پیراهن مشکی دیدیمش، همه یه خرده نگران شده بودیم؛ می‌گفتیم نینجا به ما معرفی کردن یا راننده؟! آقا سجاد ولی مؤدب و کم‌حرف بود، آرامش خاصی داشت و خیلی درست و منطقی رانندگی می‌کرد؛ بر خلاف قریب به اتفاق راننده‌های جاده، اهل دود نبود و به جاش از آدامس و چای استفاده می‌کرد؛ صدای توپُر و سنگینی داشت و فارسی رو با لحجه کُردی صحبت می‌کرد؛ همه ما از صحبت کردنش لذت می‌بردیم؛ به نظرم خیلی سعی می‌کرد که لهجه‌ش رو به لهجه ما نزدیک کنه؛ خاطرات کوتاه و قطعه‌قطعه تعریف می‌کرد، اتفاقاتی که برای خودش افتاده بود رو در قالب سوم شخص بیان می‌کرد و خودش رو توی خاطراتش «آقا سجاد» خطاب می‌کرد؛ فک کنم همین شد که اسمش توی ذهن‌مون مونده بود؛ مثلن می‌گفت: «بابای آقا سجاد معتاد بود. آقا سجاد پولاشو جمع کرد براش یه ماشین دست دوم‌ خرید که بابا روش کار کنه و خرجشو دربیاره؛ از همون موقع زن آقا سجاد شروع کرد به ناسازگاری که باید برای منم یه آرایشگاه بزنی برم توش کار کنم... حالا که طلاق گرفتیم پشیمون شده؛ می‌گه اگه آقا سجاد زنشو طلاق بده میاد دوباره زنش می‌شه؛ دیگه اون جا نمی‌شد زندگی کرد... تو فلاسک چای هست بچه‌ها؛ بریزید برا خودتون....»

هدیه ده دوازده سالی از من بزرگتر بود و همکلاسی دوره ارشدمون بود؛ بیشتر اوقات با من و محسن میومد شمال؛ دو سه تا تلفن همراه داشت و همیشه سرش توی گوشی هاش بود؛ هیکل درشتی داشت و هر از چند گاهی درباره هیکل لاغر من نظر می داد و می گفت که چقدر ماکارونی با سس سفید می تونه به چاق شدنم کمک کنه؛ هر هفته چک می کرد که ماکارونی با سس سفید خوردم یا نه؟

هدیه مجرد بود و تنها نگرانی زندگیش، بعد از کم کردن وزن، عاقبت به خیر شدن خواهر و برادر کوچک ترش بود که البته اون ها هم مجرد بودن؛ درباره خواهرش زیاد صحبت نمی کرد ولی ظاهرن من خیلی اونو یاد برادرش می انداحتم که اهل فیلم و سینما بود؛ هر هفته هارد می آورد تا برای برادرش فیلم های جدید بریزم و نظرات برادرش رو درباره فیلم به من منتقل می کرد؛ اون اواخر سلیقه برادرش دستم اومده بود: فیلم های مینیمال و عاشقانه ای مثل پسربچگی و ماجراهای ناگوار لمونی اسنیکت رو خیلی دوست داشت.

هدیه به زبان انگلیسی مسلط بود و کارشناسی ارشد زبان فرانسه از دانشگاه کرمانشاه داشت؛ معماری رو به خاطر علاقه شدیدش به ساختن ساختمون شروع کرده بود؛ توی یه شرکت تجاری کارای مربوط به صادرات و واردات انجام می داد و تقریبا هر هفته به یکی از کشورهای اروپایی سفر می کرد.

هدیه همه سرمایه زندگیش رو که حدود یه میلیارد تومن بود برای یه کار تجارتی سرمایه گذاری کرد؛ اما بارش توقیف شد و همه سرمایه ش از بین رفت؛ یکی دو هفته هیچ خبری ازش نداشتیم؛ اولین روزی که بعد از اون ماجرا اومد شمال، اصلن صحبت نمی کرد و سرش بیشتر تو گوشی رفته بود؛ توی مسیر رفت حتا یه کلمه هم صحبت نکرد. وقتی رسیدیم دانشگاه، هدیه با ما سر کلاس نیومد و به جاش رفت ساحل.