پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۱۴ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «تهران» ثبت شده است

بِگبی: یه بار دیگه با من شوخی کنی از وسط نصفت می کنم! فهمیدی؟

رگ‌یابی (۱۹۹۶)


هزار جور ماجرا داشتیم با فرامرز؛ بچه محلمون بود، اما پدرش اجازه نمی داد که توی مدرسه های معمولی محله درس بخونه؛ فرامرز همه پایه های تحصیلی رو توی مدارس خوب مرکز شهر درس خوند؛ ما تا مدت ها فکر می کردیم که فرامرز قراره از نظر تحصیلی از همه ماها موفق تر باشه و یه جورایی تبدیل شه به یه آدم حسابی که سرش تو درس و کتاب و تحقیقه و ایناس؛ تا این که رفت دانشگاه و دو سه سال درس خوند و انصراف داد.

خیلی وقته فرامرز رو می شناسم، از بچگی‌. رابطه مون از اون رابطه هاس که هیچ جوره قطع نمی شه: همزمان که با همدیگه ندار و رُک هستیم، هیچ وقت وارد حریم همدیگه نشدیم و از خط قرمزها عبور نکردیم؛ از نظر ظاهری شبیه راسل کرو توی فیلم گلادیاتوره (که اگه همین الان کانالای تلویزیون رو عوض کنید، احتمالن یکی از شبکه ها داره نشونش می ده) و از نظر اخلاقی شبیه ترین مردمان به شخصیت بگبی توی شاهکار سینمایی رگ‌یابیه: عاشق بیلیارد و کارتینگه و تقریبن مطمئنم که هر ساعتی از روز و هر روزی از هفته که بهش زنگ بزنم، همون لحظه وقتش رو برای بیلیارد یا کارتینگ خالی می کنه (به سن من که برسید متوجه می شید که داشتن همچین رفیقی چقدر برای ادامه حیات لازمه)، مخصوصن سر بیلیارد که خیلی با همدیگه کل‌کل داریم. فرامرز هیکل درشت و روحیه جنگنده ای داره؛ وقتی سنمون کمتر بود، بیرون از خونه ماجرا زیاد برامون درست می کرد؛ الان خیلی بهتر شده چون تقریبن یاد گرفتیم که چطوری باید آروم نگهش داریم؛ مخصوصن وقتی چن نفر سر میز ایستادن و دارن بازیمون رو نگاه می کنن، باید حتمن حواست جمع باشه که بازی رو ببازی....

اوایل دانشگاه که پیش آقا امیرعلی کار می کردم یه روز بهم زنگ زد گفت دنبال کار می گردم؛ رو انداختم به آقا امیرعلی که بیاد چاپخونه پیش من، اونم قبول کرد که فرامرز هم اون جا استخدام شه؛ چون خیلی قبل تر از فرامرز اون جا استخدام شده بودم و نسبت به فرامرز خیلی به کارها مسلط تر بودم، سر هر کاری که اون جا بود فرامرز رو به چالش می کشیدم و به رقابت دعوتش می کردم (اون موقع هنوز بلد نبودم که چطوری باید باهاش رفتار کنم)؛ فرامرز هم وقتی خودش رو در مقام شکست می دید، معمولن وارد فاز درگیری فیزیکی می شد؛ هر روز یه خسارتی به چاپخونه وارد می کردیم؛ اگه تو انبار کاغذ یا کنار دستگاه های چاپ و برش درگیر می شدیم، بعد از ظهرش باید می رفتیم بهارستان یا ملت، تا بتونیم قبل از این که آقا امیرعلی بفهمه، اقلام صدمه دیده رو جایگزین کنیم؛ بعدن که بیشتر تجربه کسب کردم، فهمیدم وقتایی که کنار کامپیوترای چاپخونه درگیر می شدیم، فرامرز بیشتر از این که بزنه، کتک می خوره، دلیلشم این بود که زیاد از قطعات کامپیوتری سر در نمی آورد و بعد از دعوا مجبور می شد حسابی منت منو بکشه که بریم چارراه ولیعصر واسه تعمیرات؛ البته بدون شک سخت ترین روزا، روزایی بودن که توی آشپزخونه درگیر می شدیم: آشپزخونه پر از ظرفای قدیمی و خوش دست بود که معمولن برای شروع درگیری به سمت همدیگه پرتاب می کردیم، گیر آوردنشون توی بازار خیلی مشکل بود و معمولن به شکل تکی فروش نمی رفتن. القصه این که همون یه قرون دوزاری هم که آقا امیرعلی آخر هر ماه مینداخت کف دستمون هم برای این روزا پس انداز می کردیم. فرامرز البته اوضاعش بهتر از من بود و اون طوری که خودش می گفت، فقط برای این که به خودش و خونواده ثابت کنه که عرضه پول دراوردن داره اومده بود چاپخونه و بعد از این که یه سرمایه گزاف برای شروع کار از پدرش گرفت، دیگه چاپخونه کار نکرد و خب، دیگه دانشگاه هم نرفت؛ توی یه کاری سرمایه گذاری کرد و خیلی زود ورشکست شد؛ البته روحیه خودشو از دست نداد و دوباره با کمک خونواده و رفقاش توی کار قطعات یدکی خودرو سرمایه گذاری کرد....

سال های زیادی از اون دوران گذشته. فرامرز به غیر از تهران توی چند تا شهر دیگه هم خونه و مغازه خریده؛ اخیرن یه رستوران افتتاح کرده و پروژه بعدیش سرمایه گذاری برای ساختن یه مجتمع اداری تجاری بزرگه؛ هنوز هر چند هفته یه بار با همدیگه بیلیارد می ریم و هنوز همه تلاشم رو می کنم که برنده نشم!

احتمالن چون از شوهرش خیلی خوشگلتر بود و همه هم اینو می دونستن، به خودش این اجازه رو می داد که جلوی غریبه و آشنا اون طوری با شوهرش برخورد کنه؛ مدرکشو که از اون دانشگاه جادوغ آباد گرفت دیگه خدا رو بنده نبود... بعدم رفت تو کار نتوورک مارکتینگ و از فروش تی‌بگ و دمنوش و هزار تا کوفت و زهرمار دیگه به دانشجوهای خوابگاهی تهران این قدر پول به جیب زد که دیگه شوهرشو قاطی آدما حساب نمی کرد؛ اسمش رها بود و ـ همه می دونستن ـ خیلی از شوهرش خوشگلتر بود؛ عاقبت از بند اون ازدواج هم رها شد البته.

اگه با شخصیت عمه جوزفین توی ماجراهای ناگوار لمونی اسنیکت آشنا هستید، لازم نیست این پومودورو رو مطالعه کنید؛ نازنین همه اخلاقای عمه جوزفین رو به شکل رقیق شده ای توی خودش داره؛ معمولن توی مهمونیای فامیلی می بینمش؛ حدودن سی سالشه و رشته تحصیلیش معماری بوده؛ یادمه که از همون بچگیامون، همه خاندانمون حساب ویژه ای روی نازنین و هوش و پشت کارش باز کرده بودن و در کل، بر همگان واضح بود که قراره به زودی تبدیل بشه به یکی از مفاخر خانواده؛ تحصیلاتش رو توی دانشگاه های خوب و مدارج عالی، با نمرات ممتاز به پایان رسونده؛ توی مهمونی ها همیشه کنار مادرش می شینه و وقتی می خنده نفس کم میاره و تا چند ثانیه بعدش نفس نفس می زنه و اشکاشو پاک می کنه.

خواستگار زیاد داره ولی به هیچ وجه تن به ازدواج نمی ده: «خب مگه دیوونه ام؟ یه نگاه به آمار طلاق بنداز... اصن تو فامیل خودمون چن نفر هنوز طلاق نگرفتن یا دارن بی دردسر با هم زندگی می کنن...؟» و بعد وارد پوزیشنی می شه که جلوتر توصیف می کنم....

هیچ وقت با اتومبیل خودش جایی نمی ره و همه مسافرت های درون شهری و برون شهری رو با وسایل نقلیه عمومی انجام می ده: «خب مگه دیوونه ام؟ آمار سوانح و تلفات جاده ای توی وسایل نقلیه عمومی خیلی کمتر از وسایل نقلیه شخصیه....» و بعد بازوی مادرش رو می گیره و می ره توی وضعیتی که توی پاراگراف بعدی توصیف می کنم....

همون اوایل که از دانشگاه اومده بود بیرون وارد پروژه های بزرگ و معروف تهران شد و رزومه خوبی دست و پا کرد؛ اما بعد از یکی دو سال از همه فعالیت هاش دست کشید: «خب مگه دیوونه ام؟ همه فشار پروژه روی منه، اون وقت همه سود پروژه می ره تو جیب شرکت پیمانکار... پیمانکار فقط دنبال اینه که سر مهندسشو کلاه بذاره....» همیشه بعد از مطرح کردن دلایلش، در حالی که توی چشمات خیره می شه و می خنده، دو دستی بازوی مادرش رو نگه می داره و سرش رو به شونه مادرش تکیه می ده و منتظر می مونه که مادرش حرفش رو تأیید کنه....

الان نازنین یه دوربین عکاسی خریده و تنها فعالیتش اینه که تفننی عکاسی کنه.