پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۴ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «برنامه نویسی» ثبت شده است

رضا برنامه نویسه و به واسطه اوقاتی که با هم گذروندیم، نسبتن همدیگه رو می شناسیم؛ مجموعه ویژگی هایی که داره باعث شده فکرم مشغولش باشه و دنبال بهونه هایی بگردم که بیشتر باهاش رابطه داشته باشم و بشناسمش:

با این که رضا عینکی نیست، هر وقت می بینمش یاد پوسترای توی عینک فروشیا می افتم: چهره سینمایی و جذابی داره و بدون مبالغه از جذاب ترین مرداییه که تو زندگیم دیدم؛ البته همون طوری که به خودش هم گفتم، به نظر من خیلی لباس های خوبی برای پوشیدن انتخاب نمی کنه و با توجه به این که مجرده و با هیچ دختری هم رابطه نداره، قطعن توی این زمینه نیاز به مشاوره داره!

با وجود این که رضا آدم باهوش و نخبه ای نیست، اما ویژگی مهمی داره که باعث شده توی مراحل زندگیش، به شکل مرموزی موفق باشه: برنامه ریزی مافوق دقیق! و اصلن مبالغه نمی کنم. برنامه ریزی رضا واسه زندگیش همیشه من رو ـ به عنوان کسی که برای ساده ترین مسائل زندگی هم نمی تونه برنامه مشخص داشته باشه ـ حیرت زده می کنه. رضا برای سیگار کشیدنش هم برنامه مشخصی داره و ابعاد مختلفش رو بررسی کرده؛ چند ساله که هفته ای یک روز برای تفریح کردن از شهر خارج می شه و تا به حال چیزی نتونسته توی این برنامه خلل ایجاد کنه؛ نشون به اون نشون که همه جاده ها و شهرهای اطراف تهران رو عین کف دستش می شناسه و اماکن دیدنی اون ها رو بلده؛ همون طور که عارض شدم، ممکنه این مسأله برای من، که با همه انحای برنامه ریزی بیگانه و بعضا مخالفم، بیش از شما خواننده محترم، جذاب بوده باشه.


یه بار دیگه تأکید می کنم: به نظر من اگه آدم عاشق یه نفر می شه به شکل خیلی افراطی و یا از یه نفر خیلی متنفر می شه، تنها دلیلش اینه که هنوز اون آدم رو خیلی خوب نشناخته و تا وقتی آدم یه نفر رو خیلی خوب نشناسه، نظرش درباره اون اعتباری نداره؛ باور کنید این چیزی که الان گفتم خیلی مهمه و توی این بیست و پنج دقیقه، اگه نمی خواستم درباره حسن بنویسم، قطعا با جزییات بیشتری درباره این موضوع صحبت می کردم!

من خیلی وقته که حسن رو می شناسم ولی الان یکی دو سالیه که برای انجام دادن یه پروژه ای هفته ای چند بار همدیگه رو می بینیم. حوصله ندارم چرت و پرتای جزیی درباره ظاهرش بنویسم ولی در همین حد می گم که خیلی خیلی شبیه نقش عباس غزالی توی وضعیت سفیده! خیلی سریع می رم سر چیزایی که باعث شده درباره ش بنویسم:

حسن برنامه نویسه و مهم ترین چیز توی زندگیش سلامتیه... سلامتی؛ روزی دو ساعت بیشتر کار نمی کنه و بقیه روز رو می ره کوه و استخر و خلاصه این جور فعالیت های فیزیکی انجام می ده؛ چون خیلی ساعت های کمی کار کار می کنه، فقط با کسایی کار می کنه که زیاد بهش پول می دن، یعی آدم هایی که خیلی پول دارن؛ در نتیجه با آدمای کله گنده و پولدار زیادی آشنا شده؛ جالب نیست؟ خیلی کم کار می کنه اما اطرافش پره از آدمای پولدار! حسن کارش رو برای آدمای پولدار، خیلی دقیق انجام می ده و آدمای پولدار هم حسن رو به دوستای پولدارشون معرفی می کنن که برای اون ها هم کار کنه!

یکی از دلایلی که می گم حسن شبیه عمو بهروز توی وضعیت سفیده اینه که دائما در حال صحبت کردنه و انصافا شبیه عمو بهروز صحبت می کنه: از هر اتفاق کوچیکی یه ماجرای بزرگ می سازه؛ به خاطر همین یه زمانی بهش می گفتم حسن معرکه! اما اون دو ساعتی که کار می کنه رو در سکوت و تمرکز کامل می گذرونه؛ خودش می گه: «اگه همه آدما می تونستن مثل من بین کار و زندگی و سلامتشون تعادل ایجاد کنن، به خدا الان مملکت گلستون بود....»

روزهایی که ورزش نکنه رو قطعا روزه می گیره... چون اعتقاد داره روزه هم برای سلامتی بدن مفیده و هم برای سلامتی روح؛ البته این اصلا دلیل نمی شه که رابطه خوبی با روحانیت و اسلام ایرانی داشته باشه: هر وقت باهاش بحث سیاسی می کنم یه جوری موضوع رو ربط می ده به روحانیت و حسابی به آخوندا بد و بی راه می گه؛ البته مطالعه سیاسی داره و نسبت به مسائل سیاسی اطرافش بی طرف و بی تفاوت نیست. 

فلسفه زندگی حسن، خیلی ساده، اینه که آدم نباید سلامتی جسمی و روحی خودش رو از دست بده تا پول دربیاره؛ چون بعدش باید همون پول رو هزینه کنه برای به دست آوردن سلامتی جسمی و روحی، که اصولن کار ساده ای هم نیست... و خیلی خیلی خیلی به این فلسفه پایبنده... حتماً این فلسفه برای شما هم تکراریه، اما احتمالن حسن الان دوش گرفته و فردا صبح هم هر وقت که دوست داشته باشه از خواب بیدار می شه چون دو ساعت بیشتر قرار نیست کار کنه و یه زندگی خیلی خوب و سالم داره و این خیلی برای من جالبه که پایبند بودن به یک خط مشی و اعتقاد کلی و ساده، این طوری می تونه زندگی آدم رو شکل بده و برای آدم، مسیر تعریف کنه.

از دوران راهنمایی مدرسه یادمه که چَت می کردم. چَت کردن رو از عقیل، که حتما بعدا درباره ش می نویسم، یاد گرفته بودم. آدم ها توی زندگی هاشون، یه چیزایی یاد می گیرن، یه کارایی انجام می دن و یه تجربه هایی به دست میارن. مهدیه تجربه ای بود که دوست داشتم هیچ وقت اتفاق نمی افتاد؛ قبل از داستان مهدیه چند تا مقدمه لازم هست بگم و فضای داستان رو آماده کنم:
اول این که من توی سال های دبیرستان، به شکل خیلی حرفه ای چت می کردم؛ یعنی به غیر از چت، با مسائل مربوط به چت، مثل انواع روش های هک و نفوذ و حتا برنامه نویسی تحت وب هم آشنا شده بودم و تقریبا بعد از جلب اعتماد قربانی، کاری نبود که نتونم با رایانه ش انجام بدم. 
دوم این که دوستای اینترنتی خیلی زیادی پیدا کرده بودم؛ شاید صد تا؛ شایدم بیشتر؛ خیلی ها رو اصلن یادم نمی اومد که چطوری باهاشون آشنا شدم...
سوم این که دبیرستان که بودم به پیشنهاد یکی از دوستان، کلاس قایق رانی توی رشته دراگون بوت ثبت نام کرده بودم؛ همون جلسات اول بود که روی قایق با بردیا آشنا شدم. بردیا جثه کوچیکی داشت و کوتاه قد بود، اما از نظر فیزیکی خیلی سر حال و آماده بود و چند سالی بود که دراگون کار می کرد (چند سال پشت سر هم دراگون کار کردن کار ساده ای نیست). بردیا خیلی خون گرم بود و شخصیت کاریزماتیکی داشت؛ همه باهاش شوخی می کردن، اون به شوخی همه می خندید و با همه با احترام برخورد می کرد؛ چند سال از من بزرگ تر بود و من بین اون همه آدم روی قایق، فقط می تونستم با اون ارتباط برقرار کنم.
مهدیه هم جزو اون دسته از کسایی بود که توی فهرست دوست های اینترنتی من قرار داشت و من اصلن یادم نمی اومد که چه وقتی و توسط چه کسی با هم دیگه آشنا شدیم. هر از چندگاهی من رو دعوت می کرد به چت روم هایی که دوست هاش اون جا بودن و با هم دیگه صحبت می کردیم... درباره چی صحبت می کردیم؟ قطعاً «هیچی»! من روزی چند ساعت از وقتم رو بدون هدف پای چت کردن می گذروندم و کاری که بدون هدف انجام بشه، حد اقلش اینه که بدون نتیجه تموم می شه و همون طور که در ادامه داستان متوجه می شید، این حد اقلشه!
یه روز حال مهدیه خراب بود؛ به من پیام خصوصی داد که از وقتی دوست پسرش ولش کرده احساس تنهایی شدیدی داره؛ بهش دلداری دادم و گفتم اگه بخواد می تونم با یکی از دوستام آشناش کنم؛ اونم قبول کرد؛ بهش گفتم که اسمش بردیاس و از همه خوبی هایی که داشت براش تعریف کردم. مهدیه شماره بردیا رو از من می خواست، اما من روم نمی شد به بردیا بگم که یه نفرو براش پیدا کردم برای دوستی؛ نمی دونستم واکنش بردیا چیه و حال مهدیه هم خیلی خراب بود. با عقل ناقصم تصمیم گرفتم فعلا شماره خودم رو بهش بدم که بتونم به شکل پیامکی و به نام بردیا باهاش ارتباط برقرار کنم تا شاید آروم بشه؛ با خودم گفتم فعلا آروم می شه، بعدا یه کاریش می کنم.... 
یه چهار پنج روزی گذشته بود و من ـ بردیا ـ از طریق موبایل خودم با مهدیه پیامک بازی می کردم و جواب تلفن هاشو می دادم؛ فقط وقتی که با بردیا می رفتم روی قایق می تونستم خودم باشم و بعد از کلاس قایقرانی، باید دوباره بردیا می شدم و جواب تلفن های مهدیه رو می دادم! نمی دونستم قراره چطوری این رابطه رو تموم کنم و سر و ته قضیه رو هم بیارم. یواش یواش، به خاطر سر کار گذاشتن یه دختر ساده، عذاب وجدان هم اومد سراغم. 
بعد از اون چند روز، یه روز یه مریضی بد گرفتم؛ یه چیزی شبیه سرماخوردگی. حالم خیلی بد شد در حدی که به اورژانس و آمپول دیازپام کشید. توی حالت خماری بعد از دیازپام (اگه زده باشید می فهمید خماری بعد از آمپول دیازپام واقعاً ینی چی!)، عذاب وجدان کار خودشو کرد: با مهدیه تماس گرفتم که بیشتر از این سر کار نذارمش. خونه ای که مهدیه توش زندگی می کرد برای من خیلی عجیب بود: یه خونه دو طبقه توی شرق تهران که طبقه دوم رو پدر و مادر مهدیه فقط برای مهدیه آماده کرده بودن؛ یعنی فقط شب ها برای خواب برمی گشت به اتاق خواب خودش که طبقه پایین بود و بقیه روز رو تنهایی توی طبقه بالای خونه ـ بیشتر اوقات پای ماهواره ـ می گذروند. 
توی حالت خماری بعد از دیازپام بهش زنگ زدم. مهدیه مثل همیشه سریع شروع کرد به صحبت کردن؛ خیلی پرحرف بود. دقیقا یادمه اون موقعی بود که اون دوقولوهایی که از سر به هم چسبیده بودن ـ لاله و لادن ـ قرار بود عمل بشن و اتفاقاً همون روز عمل شده بودن و متأسفانه از دنیا رفته بودن؛ مهدیه داشت می گفت که همین الان خبرش رو از صدای امریکا شنیده و حسابی ناراحت شده که من پریدم وسط حرفش که باید یه موضوعی رو خیلی زود بهش بگم. ترسیده بود و از این چرت و پرتا می گفت که نکنه سرطان داری و اینا... گفتم چیزی که قراره بشنوی خیلی ناراحتت می کنه؛ گفت هر چی باشه می خواد دوستیشو با من ادامه بده؛ وقتی اینو گفت تازه فهمیدم در چه ابعادی گند بالا آوردم و متوجه شدم که قطعا نمی تونم تلفنی بهش بگم و همون طوری که تلفن دستم بود با موبایلم بهش پیامک دادم که من واقعا کی هستم.
به وضوح جا خورده بود؛ اصلا نمی دونست چی باید بگه. بعد از حدود یه دقیقه سکوت تلفن رو قطع کرد؛ چند ثانیه بعد زنگ زد و همون جوری که بغض کرده بود گفت: «من خودم فهمیده بودم که خیلی از حرفایی که می زنی دروغه... اصلا فهمیده بودم واقعا کی هستی ولی شک داشتم... تو مگه عقده داری که این کارارو می کنی؟ عقده دوست دختر داری؟» بین جمله هاش قطع می کرد و دوباره زنگ می زد و ادامه می داد؛ خیلی از چیزایی که گفت رو فراموش کردم ولی همه ش با همین مضمون بود که من عقده ای هستم؛ اصلن اجازه نمی داد که بهش توضیح بدم هدفم چی بوده و از طرفی منم خودم رو مقصر می دونستم و از نظر فیزیکی هم حالم واقعن خراب بود. پدر و مادرم مسافرت بودن و خواهرم بزرگم ازم مراقبت می کرد؛ شاید یه مقداری عجیب به نظر بیاد ولی واقعاً بزرگ ترین خوش حالی اون شبم این بود که خواهرم علاقه ای به چت کردن با غریبه ها توی اینترنت نداره و در نتیجه آدم مریضی مثل من پیدا نمی شه که بخواد این طوری اذیتش کنه.
چند روز بعد که حالم بهتر شد توی یاهو مسنجر بهش پیام خصوصی دادم و دوباره ازش معذرت خواهی کردم، ولی جوابی نداد؛ چند بار توی روزهای مختلف ازش معذرت خواهی کردم. بالاخره بعد از چند روز جواب داد و گفت که خیلی از دستم ناراحته؛ ازش پرسیدم چی کار می تونم بکنم که منو ببخشه؟ گفت: «واقعاً من رو با یکی از دوستات آشنا کن! دارم می میرم از تنهایی!»
داستان مهدیه این جا تموم نمی شه... ولی این پومودورو تموم شد.