پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «ایده» ثبت شده است

این یکی خیلی اقتصادی نیست ولی دوست دارم بنویسمش. علی عباس علی، توی دوران راهنمایی همکلاسی من بود؛ اسمش علی بود و فامیلش عباس علی؛ نسبتاً بچه آرومی بود؛ رابطه من باهاش خیلی معمولی بود تا وقتی که یه بار موهاشو با شماره صفر تراشیده بود؛ من خیلی خوشم اومده بود و چند روز بعدش بالاخره منم بابامو مجبور کردم موهامو با تیغ بزنه؛ این طوری شد که من با عباس علی صمیمی تر شدم؛ ناظممون که دید کچل کردم یه پس گردنی زد بهم: «از عباس علی یاد گرفتی الاغ؟»

پدر عباس علی صاحب چند تا کارخونه بود و اوضاع مالی خوبی داشت. یه روز عباس علی که می دونست من به کامپیوتر آشنا هستم بهم گفت که باباش برای خونه یه پرینتر خریده ولی خودشون نمی تونن راه اندازیش کنن و توی خونه پز داده که یه رفیق داره که حتمن می تونه پرینترو نصب کنه: قبول کردم و همون روز بعد از مدرسه رفتم خونه شون؛ خونه بزرگ و مجللی داشتن. با تلفن به مامانم زنگ زدم که نگران نشه و بعد رفتیم سراغ پرینتر. پرینتری که خریده بودن، پرینتر خونگی نبود و یه دستگاه چاپ حرفه ای خیلی بزرگ بود که به هر زحمتی که بود نصبش کردیم؛ عباس علی عکس یه بازیگر زن خارجی رو باهاش چاپ کرد و حسابی از این که رفیقش تونسته پرینترو نصب کنه مشعوف شد. 

از این ماجرا چند سالی گذشت. دیگه من و عباس علی توی یه مدرسه نبودیم و زیاد همدیگه رو نمی دیدیم؛ ولی تلفنی با هم در ارتباط بودیم؛ یه روز بهم زنگ زد که کامپیوتر خونه شون خراب شده و می خواد یه سیستم عامل جدید روش نصب کنه؛ بهش گفتم که خونه شون دوره و من حوصله ندارم بیام؛ گفت که حاضره برای این کار بهم پول بده و منم قبول کردم که برم. رفتم کارش رو انجام دادم؛ بهم گفت که فعلا کسی خونه شون نیست که بتونه ازش پولی بگیره و بعدا پول رو بهم می ده؛ به نظرم حرفش منطقی بود و قبول کردم. 

وقتی برگشتم محله مون ماجرا رو برای دوستم فرید تعریف کردم. فرید گفت: «ببینم واقعا فکر می کنی پول نداشته؟ واقعا نفهمیدی سر کارت گذاشته؟ مگه تو دیگه کی اونو می بینی که بهت پول بده؟ ببین من یه نقشه ای دارم: می ریم در خونه شون، من اون جا شرخربازی درمیارم می گم این به من پول بده کاره گفته از تو طلب داره و خلاصه یه جوری مجبورش می کنیم بده... آخه ینی چی؟ باید پولتو بده...»

به نظر من ایده هیجان انگیزی بود و با همدیگه رفتیم در خونه عباس علی رو زدیم. فرید شروع کرد به داد و بیداد کردن که اگه پول منو ندید جفتتونو نفله می کنم و این حرفا. عباس علی منو کنار کشید و یه جوری که فرید صدامونو نشنوه گفت: «این کیه...؟ اذیتت می کنه؟ می خوای بچه ها رو صدا کنم بگیریم بزنیمش؟» گفتم که نیازی نیست ولی اگه می تونه پوله رو یه جوری برام جور کنه که دهن این بسته شه. عباس علی هم همون طوری که کج کج به فرید نگاه می کرد رفت از داخل خونه پول رو آورد و داد به من. 

البته اصل ماجرا رو چند سال بعدش برای عباس علی تعریف کردم و ازش معذرت خواهی کردم؛ اونم چند بار دیگه برای کارای کامپیوتریش خبرم کرد و بهم پول داد. از اون موقع هر وقت که قبض موبایلمو قبل از پونزدهم هر ماه پرداخت می کنم و از یک روز تماس رایگان درون شبکه برخوردار می شم (!) بهش زنگ می زنم و احوالش رو می پرسم؛ اون هم گاهی اوقات همین کارو می کنه. یادمه سر عروسیم که خیلی به پول نیاز داشتم یه بار زنگ زدم ازش خواستم یه پول خیلی زیادی رو بهم قرض بده و اون هم نه نگفت؛ خودش هم خیلی زودتر از من عروسی کرده بود و الان یه بچه کوچیک هم داره.

آقا امیرعلی دو تا زن داشت: زن اولش نمی دونست که یه زن دیگه هم داره (یا شایدم می دونست؟!) اما زن دومش که می دونست زن دومه (!) حسابی زن اولش رو مسخره می کرد و پشت سرش می خندید؛ آقا امیرعلی ناراحت می شد، ولی واقعن هر دو تاشونو خیلی دوست داشت و خیلی هم باهاشون مهربون بود. آقا امیرعلی صاحب یه انتشارات بود و برای خودش دفتر و دستکی داشت؛ با این که به عنوان گرافیست اون جا استخدام شده بودم ولی همه جور کاری ازم می کشید؛ یه پسر دبیرستانی هم از زن اولش داشت که خیلی ساکت ولی باهوش بود؛ پسرش می دونست که باباش دو تا زن داره و یه جوری این موضوع رو بین خودشون حل کرده بودن. بر خلاف آقا امیرعلی که خیلی سرحال بود و همیشه شلوغ می کرد، پسرش خیلی درونگرا و ساکت بود و من همیشه فکر می کردم که مشکل افسردگی در سنین نوجوانی داره، که خیلی غیرطبیعی نیست. 

آقا امیرعلی به نظر من موجود خیلی فعالی بود: دکترای ادبیات داشت و توی یکی از بهترین دبیرستان های تهران، ینی مدرسه البرز، که پسرش هم همون جا درس می خوند، تدریس می کرد؛ وقتی میومد توی انتشارات، خیلی سریع مشغول به کار می شد و دائما مشغول انجام دادن کارهای اون جا بود؛ یه تلویزیون کوچیک قدیمی توی اتاقش بود و همه خبرهای ریز و درشت مملکت رو از طریق تلویزیون دنبال می کرد؛ اعتقاد داشت که آموزش مهمترین اتفاقیه که توی زندگی هر انسانی می افته و از طریق آموزشه که می شه دنیا رو تغییر داد؛ نمی دونم بالاخره تونست از طریق آموزش دنیا رو تغییر بده یا نه ولی می دونم که از طریق چاپ و فروش کتاب های کمک آموزشی زندگی خوبی برای خودش درست کرده بود و چند سر عائله رو سیر می کرد.

اون انتشارات، اولین جایی بود که رسماً استخدام شده بودم و با این که درآمد زیادی نداشتم، خیلی زمان و انرژی زیادی براش می ذاشتم؛ تازه بیست سالم شده بود، دانشجو بودم و با این که کارش ارتباطی به رشته تحصیلیم نداشت، خیلی خوشحال بودم که مشغول کار شدم؛ بعد از این که اون جا شاغل شدم وضعیت تحصیلم به شدت افت کرد. اوایل کارهای پشت میزی انجام می دادم مثل طراحی جلد و صفحه بندی و این چیزا؛ یه خرده که گذشت مشخص شد که سلیقه من توی طراحی خیلی با استانداردهای هنری (!) آقا امیرعلی همخونی نداره و علاوه بر کارهای قبلی، یه سری کارهای پادویی هم افتاد گردن من: برای گرفتن مجوز به وزارت ارشاد می رفتم، برای یه سری نامه نگاری ها به اداره پست می رفتم و خلاصه از این جور کارا.

حدود یه سال اون جا کار کردم... کارایی که اون جا انجام می شد خیلی مورد علاقه من نبود، حقوقش خیلی زیاد نبود، رابطه م با آقا امیرعلی صمیمی شده بود و گاهی ازم می خواست یه دروغایی به زن اولش بگم که ارتباطش با زن دومش تابلو نشه و به غیر از اینا از درسم هم افتاده بودم: یه روز با شیرینی رفتم تو دفترش و بهش گفتم دیگه نمیام و کلیدایی که بهم داده بود رو بهش پس دادم؛ ناراحت شده بود و می گفت اگه بحث مالیه حاضره حقوقم رو بیشتر کنه، اما من هر کاری که اون جا بود رو یاد گرفته بودم: خریدن کاغذ، قرارداد بستن با مؤلف، تایپ، صفحه بندی و طراحی جلد، چاپ، صحافی، برش کتاب و بسته بندی و حتا دریافت مجوز و توزیع و فروش کتاب... واقعن در زمینه کتاب هیچ کاری نبود که توی اون انتشاراتی انجام نداده باشم....