پومودوروهای شبانه

درباره نوعِ بشر

علی: خونه به غایت به‌دردنخور بود، حیاط به‌دردنخور و کروکثیفی داشت که بیشتر کاشی‌هاش شکسته بود و پله‌های زشت و به‌دردنخور. خونه‌ی افتضاحی بود و ما اصلن به زندگی کردن تو چنین خونه‌ای عادت نداشتیم. همه چیِ خونه رو مخ‌مون بود، اما مجبور بودیم تحمل کنیم. هر وقت کلیدو می‌نداختیم و درو باز می‌کردیم، با لعن و نفرین به آقای امیری و باغ پرتقالش وارد خونه می‌شدیم... تنها خوبیش این بود که بابام برای این که تحملش رو برامون راحت‌تر کنه زیاد مسافرت می‌بردمون و خوشبختانه خیلی طول نکشید تا بابام یه خونه دیگه خرید و دوباره توی محله جابجا شدیم.

بخشی از پومودوروی صد و شانزدهم


 
دانشجو بودم که دوباره توی محله جابجا شدیم. توی خونه جدیدمون یه اتاق داشتم. داداشمم یه اتاق داشت، اما به نظرم همیشه توی اتاق من بود؛ همیشه غُر می‌زد که تو چون داداش‌بزرگه‌ای اتاق خوبه رو دادن به تو؛ گاهی دلم تنگ می‌شه برای اون وقتایی که بی‌هوا در اتاقمو باز می‌کرد و با اون حالت شُل‌و‌وِلش می‌پرید روی تخت‌خوابم و دمر می‌خوابید: «چی‌کار داری می‌کنی؟ علی بیا یه کاری بکنیم من حوصله‌م سر رفته...» روزا اگه بابام و داداشم توی خونه نبودن خونه واقعن سوت‌وکور و ساکت بود؛ مخصوصن داداشم که توی خونه‌مون از همه پُرحرف‌تر بود. برعکس داداشم، بابام همیشه براش سخت بود که باهام حرف بزنه (که احتمالن به خاطر رفتارای خودم بوده)؛ اگه می‌خواست باهام حرف بزنه می‌گفت علی بیا بشین یه دست فیفا بازی کنیم و موقع بازی کردن، وقتی جفتمون داشتیم به مانیتور نگاه می‌کردیم حرفاشو می‌زد؛ یه وقتایی هم پشت فرمون و موقع رانندگی باهام صحبت می‌کرد؛ شاید ارتباط چشمی براش سخت بود، نمی‌دونم. به هر حال هنوزم همه دوستام، خیلی سر این ماجرا که من با بابام پلی‌استیشن و دری‌وریای دیگه بازی می‌کنم حسرت می‌خورن و همیشه با تعجب درباره این موضوع صحبت می‌کنن که دیگه بابا از این بهتر می‌خوای؟ اما نمی‌دونن لحظات خوبی که من با بابام موقع بازی کردن گذروندم الان داره با زندگی من چی‌کار می‌کنه.
توی اتاقم کتاب می‌خوندم و ذهنم رو از کلمه‌ها و جمله‌ها پر می‌کردم. مادرم همه کارای خونه رو انجام می‌داد و اجازه نمی‌داد بچه‌هاش کار کنن، در نتیجه من تا قبل از مستقل شدنم حتا یه چای معمولی هم بلد نبودم بذارم دم بکشه؛ عوضش توی خونه فرصت داشتم درباره هی چی که دوست داشتم کنجکاوی کنم و کارای به‌دردنخور یاد بگیرم؛ مثلن فهمیده بودم که می‌تونم تلفن بی‌سیم خونه رو از طریق گیرنده رادیوی موبایلم به صورت زنده شنود کنم: در حالی که همه فکرم می‌کردن من توی اتاقم خوابیدم، زیر پتو داشتم با هندزفری به مکالمات تلفنی اعضای خونواده گوش می‌دادم و مثل کاراگاه‌ها دزدکی مسائل خونه رو تحلیل می‌کردم.
اتاقم یه پنجره قدی بزرگ داشت که رسما هیچ منظره‌ای پشتش نبود، اما نورشو دوس داشتم و بیشتر اوقات بهش خیره می‌شدم؛ توی توهماتِ خودم گم می‌شدم که زندگی چیه، چرا این قدر غمگینه و چرا هیچ وقت ساده‌تر نمی‌شه؟

نظرات  (۶)

  • مصطفا موسوی
  • زندگی همیشه یه پخه. ماییم که هی بزرگتر میشیم و بیشتر بهش پی میبریم

  • پشمآلِ پشمآلو
  • چجوری میشه شنود کرد؟ :فضول درون

    پاسخ:
    اگه بگم تبدیل می‌شه به یکی از سه تا اتفاق خوبِ روز؟

    از چند سال پیش که اولین بار وبلاگ نویسی رو شروع کردم، تا الان که چندبار آدرسم رو عوض کردم این وبلاگ رو میخوندم و نمیدونم چرا همیشه خوندن پست های پومودورو برام پر بوده از حس های نوستالژی مثل پرت شدن  به حال و هوای اون کوچه های تنگ و تاریک قدیمی و دوچرخه هایی که داخل کوچه پارک شده بودن و خونه های قدیمی پر از گلدونای گل رو ایوونشون...

    پاسخ:
    خوبه، خیلی خوبه
  • پشمآلِ پشمآلو
  • ممکنه

    بستگی داره اون روز اتفاق خیلی بهتری بیفته یا نه

    ولی احتمالش زیاده :)

    پاسخ:
    راستش چیز خیلی پیچیده‌ای نبود، فهمیده‌بودم که موجی که تلفن بی‌سیم خونه به گوشیش می‌فرسته یه موج فرکانس‌پایینه که از طریق کانال SW داخل گیرنده موبایل (که مخفف همون شورت ویو یا امواج کوتاهه) قابل دریافته؛ رادیوی موبایل رو روی موج SW تنظیم می‌کردم و این قدر فرکانس رو تغییر می‌دادم که امواج رو دریافت کنم. احتمال می‌دم که تلفن‌های ثابت بی‌سیم نسل جدید این ایراد رو برطرف کرده باشن و از فناوریای دیگه‌ای مثل بلوتوث یا چیزای دیگه استفاده کنن، یا حداقل هر چند ثانیه فرکانس فرستنده و دریافت‌کننده رو به صورت کاتوره‌ای تغییر بدن، چون خیلی ضایه‌س بعد از این همه سال هنوز هم اون طوری بشه به امواجشون دسترسی داشت؛ به هر حال اگه امتحان کردید مشتاقم نتیجه شو بشنوم.

    غم انگیزترین بخشش جدایی بود از خانواده و شاید از همون حوصله‌م سر رفته بیا بک کاری بکنیم!

    من لااقل غم برداشت کردم.

    پاسخ:
    بله، برای من همه‌ش غم‌انگیزه.
  • پشمآلِ پشمآلو
  • مرسی که یاد دادین :)

    امتحان میکنم اگه شد میام نتیجشو میگم

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی