پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

پومودوروهای شبانه

درباره آدم ها و موجوداتی که به نظرم شبیه آدم ها بودند

سال ۸۹ وارد دانشگاه شدم. فضای دانشگاه ها در سال ۸۹ فضای جالبی بود: جنجال های ۸۸ تمام شده بود اما آتش گرمی زیر حجم وسیعی از خاکستر فعالیت سیاسی دانش جویان وجود داشت و خود را در همه وجوه و روابط دانشگاه نمایان می کرد. سخنرانی های مختلف در دانشگاه های مختلف به تشریح فتنه ۸۸ می پرداختند؛ در کل فضای جالبی بود. من وارد دنیای جدیدی شده بودم و فضای فکری و اعتقادی ام دستخوش تزلزل شده بود. 
در اثنای همان تغییرات مصمم شدم که وبلاگ جدیدی تأسیس کنم و تفکراتم را در آن استخوان بندی کنم! آن زمان اعتقاد داشتم که خداوند انسان ها را این قدر قوی خلق نکرده که بتوانند به راحتی به خودشان یا به یکدیگر آسیب برسانند و بنابراین خطاهای کوچکی که مرتکب می شوند، توسط خودشان یا اطرافیانشان به سادگی قابل شناسایی و تشخیص نیستند؛ اما در طولانی مدت ماجرا جدی تر می شود: انسان ها در فهمیدن این که چه کاری برای انجام دادن واجب تر است و چه راهی برای پیمودن درست تر است، به شدت ضعیف هستند و این به خاطر درگیر شدن بیش از حد آن ها در مسائل کم اهمیت زندگی و نگرانی های سطحی مثل خوراک و پوشاک و مسکن است؛ قطعا نَفَسِ حقیر از جای گرم بلند می شد. 
آن زمان به این باور رسیده بودم که برای بهتر زندگی کردن، اصولا باید از زندگی فاصله گرفت، اما نه آن قدر که دراویش و عرفا فاصله گرفته اند: اعتقاد داشتم که برای بهتر زندگی کردن، باید فقط، کمی از زندگی فاصله گرفت... مثلا سه متر! نام وبلاگ جدید را سه متر تا زندگی گذاشتم. هر وقت احساس می کردم که زیاد به زندگی چسبیده ام، فاصله می گرفتم و چیزی در سه متر تا زندگی می نوشتم؛ بیشتر درباره آدم ها و کارهایشان می نوشتم؛ البته آدم هایی که از درگیری های سطحی زندگی فاصله گرفته بودند. 
آن زمان به موضوع دفاع مقدس و به طور کلی «جنگ» علاقه پیدا کرده بودم؛ شهدا و جانبازان را قهرمانانی می پنداشتم که به راحتی فاصله خود را از زندگی مدیریت کرده اند. وارد کتاب خانه و کتاب فروشی که می شدم اول به سمت قفسه ادبیات دفاع مقدس می رفتم: آشنایی من با رضا امیرخانی، علی مؤذنی، احمد دهقان، مصطفا مستور و مهم تر از همه، مرتضا آوینی، از همان دوران آغاز شد. علاقه ای که به این دست از نوشته ها داشتم، صرفا به علت موضوع مدیریت فاصله از زندگی بود و نه پس زمینه مذهبی و سیاسی نویسندگان این نوشته ها؛ باری... در خیلی از مطالب سه متر تا زندگی، فاصله شهدا و جانبازان را از زندگی تشریح می کردم. خوانندگان سه متر تا زندگی، قشر مذهبی خاصی بودند که به شدت از نظر باورهای سیاسی و مذهبی با من احساس هم خویشی می کردند، گرچه برعکس این موضوع، صادق نبود. 
سه متر تا زندگی، طراحی ساده ای داشت. تصویری از مردی که سوار بر اسب بود و در دشت می تازید، بالای صفحه اصلی قرار داده بودم؛ چند سال از عمرش گذشته بود و خواننده های زیادی داشت؛ حدودا بیست نفر خواننده ثابت داشت که از میان آن ها دو خواننده وجود داشتند که به شدت پیگیر مطالب من بودند: یکی به نام آزاده که خبرنگار یکی از سایت های خبری وابسته به سپاه بود و برای من واضح بود که پسر است و در پوشش یک دختر حذب اللهی به فعالیت ـ به اصطلاح ـ فرهنگی در قالب وبلاگ پرداخته بود و دیگری سحر
سحر یک وبلاگ نویس ساده بود که زیر مطالبی که می نوشتم نظر می نوشت؛ ابتدا به موضوعاتی که در وبلاگ می نوشتم ابراز علاقه کرد و بعد، رفته رفته سؤالاتی که از من می پرسید شخصی تر می شد؛ پیگیر احوال من بود و اگر غیبتم در وبلاگ طولانی می شد، ابراز نگرانی می کرد. رفتار سحر باعث نگرانی من شده بود و از طرفی تغییرات جدیدی در زندگی شغلی من رخ داده بود. تصمیم گرفتم سه متر تا زندگی را حذف کنم؛ خودم را قانع کرده بودم که این تصمیم، ارتباطی به رفتار سحر ندارد؛ اما داشت.
سحر! تو با رفتار عجیبت باعث شدی وبلاگ گران بهایم را به همراه همه خواننده های مهربان و حذب اللهی اش از دست بدهم؛ ای کاش در ادامه زندگی خود توانسته باشی کمی بیشتر بر احساسات خود مسلط شوی. من تو را نمی شناسم و به همین دلیل قضاوت من درباره تو اعتباری ندارد؛ اما دل خوشی هم از رفتارت ندارم. 

بعد از کاکتوس بهار، نوبت وبلاگ بعدی بود که فعلا درباره ش صحبت نمی کنم. نمی دونم نوشتن درباره اون یه دختر دیگه و صحبت کردن درباره وبلاگی که درست کردیم و کارهایی که با همدیگه انجام دادیم چقدر درست باشه و به چند دلیل ـ فعلاً ـ چیزی درباره اون یه دختر دیگه نمی نویسم: اول این که نوشتن و فکر کردن درباره اون دختر باعث می شه اضطراب داشته باشم. دوم این که ماجراش هنوز ادامه داره و من دوست دارم بیشتر درباره ماجراهایی بنویسم که حداقل به یک انجامی رسیده باشه. سوم این که ماجراش بسیار طولانی و مفصله و من نمی دونم حتا اگه داستانشو بنویسم کسی حوصله می کنه بخونه یا نه. چهارم این که ماجراش یه جوریه که شاید لازم باشه برای مطرح کردنش از خودش اجازه بگیرم... لامصّب... هنوز از مدرسه راهنمایی خارج نشده بودم که باهاش آشنا شدم....

بهار یکی از خواننده های خرگوش سفید بود. ارتباط من و بهار فقط به پیام های وبلاگی محدود نشد و کار به چت اینترنتی کشید. اون زمان از نرم افزار یاهو مسنجر استفاده می شد. بعد از مدتی که باهاش چت کرده بودم به یه شناخت نسبی ازش رسیده بودم: به نظر می رسید که دختر خوبی باشه؛ بهار اون موقع دانشجوی یکی از رشته های مهندسی دانشگاه امیرکبیر بود و خیلی خوب نقاشی می کشید (طراحی با مداد)؛ عاشق خونواده ش بود؛ پدرش راننده اتوبوس شرکت واحد بود و بهار به این موضوع افتخار می کرد؛ تک دختر خونواده بود و همیشه شوخ و سر حال بود؛ به نظرم هیچ چیزی توی دنیا نمی تونست ناراحتش کنه؛ خیلی سرخوش بود و بزرگ ترین سؤال زندگیش این بود که چرا بعضی از آدما به جای بهار، بهاره صداش می کنن؟
هر دو عاشق وبلاگامون بودیم، اما یه روز همین طوری از سر شکم سیری هر دوتامون تصمیم گرفتیم وبلاگ هامون رو حذف کنیم (برای دریافت اطلاعات بیشتر درباره این بیماری، این جا کلیک کنید) و با همدیگه یه وبلاگ مشترک بسازیم؛ اسم وبلاگ رو گذاشتیم کاکتوس بهار و اصلا درباره این که قراراه چی توش بنویسیم هیچ بحثی نکردیم! 
برای این که بهار رو غافلگیر کنم با مداد رنگی یه نقاشی از یه کاکتوس خیالی کشیدم و براش فرستادم؛ بهش گفتم می خوام این تصویر رو بذارم بالای صفحه اصلی وبلاگ. خیلی راحت بهم گفت که نقاشی به نظرش خیلی زشت میاد و فردای اون روز با طرحی از پسرکی که از کوله پشتیش یه کاکتوس بزرگ زده بود بیرون غافلگیرم کرد. نقاشی، خیلی قشنگ و رؤیایی بود. چون هیچ عکسی از خودمون بین ما رد و بدل نشده بود، با خودم فک کردم حتما تصویری که از من توی ذهنش داره این شکلیه؛ ازش پرسیدم این تصویریه که از من توی ذهنش داره؟
بهار تعجب کرد: «چی؟ ینی به نظرت این پسره؟» متوجه شدم که اون تصویر خودشه که داره کاکتوس رو حمل می کنه. برای این که همه ابهامات رو برطرف کنه، عکس خودش هم برام فرستاد....
البته این حرفا مال خیلی سال قبله؛ من اون موقع یه بچه دبیرستانی بودم و چندبرابر الان حرفی برای گفتن نداشتم! عمر وبلاگ کاکتوس بهار هم به یک سال نکشید. سر بهار شلوغ شده بود و نمی رسید چیزی توی وبلاگ بنویسه؛ منم دقیقا یادم نمیاد چی می نوشتم توی اون وبلاگ. فقط یادمه سبز رنگ بود و طرح خیلی ساده ای داشت. بهار برنامه نویسی تحت وب بلد بود و قالب وبلاگ رو خودش طراحی کرده بود. به هر حال کمتر از یک سال شد که تصمیم گرفتیم وبلاگ رو حذف کنیم. تصویری که بهار از خودش برام فرستاده بود رو به صورت ناواضحی توی ذهنم نگه داشتم: چاق بود و موهای چتری داشت... دوست مؤدب و مهربونی بود و احتمالن الان یه مادر صبور و مهربونه!
بعد از وبلاگ کاکتوس بهار، من دو وبلاگ دیگه هم تأسیس کردم (به غیر از این که الان دارید می خونید). یکی از وبلاگ ها رو با یه دختر دیگه (که توی مطلب یکم بهش اشاره ای داشتم) و اون یکی رو خودم تنهایی.